Odzież - ZASADY UKŁADANIA SZABLONÓW (WZORNIKÓW)

Opracowywanie układów szablonów odbywa się w sekcji normowania przy ustalaniu normy. Opracowanie zaczyna się od ustalenia normy teore­tycznej, która określa wielkość powierzchni przeznaczonej na układ. Ukła­danie szablonów odbywa się z zachowaniem wszystkich zasad technolo­gicznych oraz przepisów i specjalnych instrukcji obowiązujących w prze­mysłowej produkcji odzieży.Pierwszą czynnością jest sprawdzenie, czy są przygotowane wszystkie szablony przeznaczone na dany układ. Następnie na stole znaczy się dłu­gość i szerokość zaprojektowanego układu. W ten sposób wyznacza się teoretyczną powierzchnię układu. Układanie powinno być tak wykonane, aby przestrzenie między szablonami (wypady wewnętrzne) były jak naj­mniejsze. Układanie rozpoczyna się od ułożenia dużych szablonów (tył, przody, rękawy), następnie układa się szablony mniejsze, które powinny się zmieścić w wolnych przestrzeniach między szablonami dużymi.Przy układaniu szablonów muszą być spełnione następujące podsta­wowe warunki: na tkaninach z wyraźnym włosem szablony muszą być tak ułożone, aby kierunek włosa we wszystkich elementach gotowego wyrobu biegł z góry na dół (wełny) lub z dołu do góry (welwety, sztruksy itp.).na tkaninach w duże asymetryczne desenie szablony należy układać w jednym kierunku; należy przestrzegać prawidłowego ułożenia szablonów w sto­sunku do nitki prostej osnowy. Wszystkie środki (przodu, tyłu, rękawa, kołnierza itd.) powinny być ułożone równolegle do nitek osnowy, z wyjątkiem tych przypadków, kiedy celowo zmienia się uło­żenie tkaniny dla osiągnięcia efektów dekoracyjnych (skosy, pasy w po­przek itp.). Zasadniczo w wyrobach drogich, w okryciach wierzchnich i ubraniach czy sukniach nie stosuje się odchyleń od nitki prostej. In­strukcja określa, jakie i w którym miejscu odchylenia są dopuszczalne. Odchylenia mogą być stosowane np. w ubraniach roboczych i ochron­nych, jeżeli nie zepsuje to wyglądu produkowanej sztuki odzieży; sztukowanie elementów może być stosowane tylko zgodnie z obowiązującą instrukcją. Można np. stosować sztukowanie: kołnierza spodniego (1 raz), obłożeń przodu poniżej pierwszego guzika (do 2 razy), spodniej niewidocznej górnej części rękawa itp. Sztukowanie nie może obniżać wartości i wyglądu estetycznego gotowej odzieży. Może się okazać również, że sztukowanie nie opłaca się finansowo — więcej kosztują dodatki na szwy, nici, zeszycia i robocizna, niż osiągnięte oszczędności w tkaninie. W takich wypadkach należy sztukowania za­niechać; na tkaninach w pasy, kratę i jodełkę szablony trzeba tak układać, aby wzory w łączeniu były do siebie dopasowane i tworzyły ładny rysunek; przy wykonywaniu konkretnych rysunków układów na tkaninie trzeba oznaczyć wszystkie punkty spotkania, które ułatwiają pracę w czasie szycia.Przy długoseryjnej produkcji jednego wzoru wykonuje się — wg za­planowanych układów szablonów — tzw. trafarety. Trafaret jest to układ szablonów odrysowany na cienkiej ceracie i perforowany wzdłuż konturów szablonów. Do perforacji służą specjalne maszynki, można rów­nież stosować stare stębnówki, w których zamiast igły, po usunięciu chwy­tacza, zakłada się odpowiedni wykrójnik. Zwykle wykonuje się na -1 cm linii trzy otworki o średnicy 1 mm. Trafaretów sporządza się tyle, ile szerokości tkanin przewiduje się do wykonania danego zamówienia, i ile układów potrzeba na pełny rozkrój. Trafaret bardzo przyspiesza i uspraw­nia wykonywanie rysunku na nakładzie. Nakłada się go na zwarstwowaną tkaninę i przeciera po powierzchni woreczkiem z rzadkiej tkaniny, w któ­rym znajduje się sproszkowana kreda lub talk. Po zdjęciu trafaretu trzeba jeszcze sprawdzić czy wszystkie linie zostały dobrze oznaczone i tam, gdzie są jakieś niejasności, poprawić kontur kredą krawiecką i utrwalić spirytu­sem odbity rysunek.

okleiny meblowe | książki | okap | wózki widłowe

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.