Odzież - Wytwórczość miarowa

Przemysł odzieżowy nie jest w stanie pokryć zapotrzebowania na odzież dla wszystkich obywateli, szczególnie dla tych, których sylwetki mają pewne odchylenia od budowy proporcjonalnej.Zadaniem produkcji miarowej jest uzupełnienie produkcji przemysłu państwowego i spółdzielczego w zakresie wyrobów nie produkowanych w ogóle lub produkowanych w ilościach niedostatecznych, szczególnie artykułów odzieżowych i bieliźnianych dla indywidualnych odbiorców.Wytwórczością miarową zajmuje się głównie rzemiosło. Rzemio­słem nazywamy zajęcie produkcyjne polegające na wytwarzaniu przedmiotów codziennego użytku oraz na świadczeniu usług związanych z naprawą wszelkiego rodzaju przedmiotów, przy użyciu prostych maszyn i narzędzi. Jakie zajęcie produkcyjne jest rzemiosłem, rozstrzyga lista rzemiosł ustalona przez władzę administracji przemysłowej — Komitet Drobnej Wytwórczości. Lista rzemiosł nie jest stała i może być zmieniona w zależności od potrzeb. Nie każdy jednak zakład wykonujący produkcję objętą listą rzemiosł może być uznana za zakład rzemieślniczy. O uznaniu go za zakład rzemieślniczy decyduje stosowana w danym zakła­dzie technika produkcji, osobisty udział właściciela oraz wielkość zakładu. Rzemiosło polskie posiada tradycyjną formę samorządu rzemieślniczego. Organizacjami samorządu są: cechy, izby rzemieślnicze oraz Związek Izb Rzemieślniczych.Schemat organizacyjny zakładu produkcji miarowej może być różno­rodny, w zależności od wielkości przedsiębiorstwa i od tego, czy jest to zakład prywatny, czy spółdzielczy.W prywatnym zakładzie najczęściej administracją i organizacją pro­dukcji zajmuje się właściciel.W zakładach miarowych uspołecznionych funkcje te są podzielone.Na czele komórki stoi kierownik, który często ma do pomocy fachowca krojczego. W biurze pracuje zwykle kilku pracowników administracji. Odzież wykonują indywidualnie lub zespołowo wykwalifikowani rzemieśl­nicy.W produkcji miarowej odzież jest wykonywana dla znanego odbiorcy (określonego klienta) zgodnie z jego życzeniem oraz z uwzględnieniem cech jego figury.Przygotowanie odzieży dla indywidualnego odbiorcy wymaga bardzo wysokich kwalifikacji zawodowych, jak również umiejętności obcowania z ludźmi, cierpliwości, taktu i punktualności. Pracownik wykonujący odzież powinien odpowiadać następującym warunkom: znać proporcje ciała ludzkiego, znać budowę i zmiany układu ciała ludzkiego w ruchu i przy określonej pracy, mieć zmysł estetyczny i wyczucie proporcji, wiedzieć, jaką rolę spełnia odzież, znać przeznaczenie i warunki, jakie powinna spełniać odzież specjalna, znać specyficzne właściwości tkanin , które są podstawowym tworzy­wem ubioru, być zorientowanym w aktualnej modzie.Tak przygotowany pracownik w punkcie usługowym zapewni klientom odzież estetyczną, higieniczną, praktyczną, wygodną, modną, zapewniającą dobre samopoczucie.W zależności od rodzaju wykonywanej odzieży w krawiectwie miaro­wym występują różne specjalizacje, jak krawiectwo lekkie, krawiectwo damskie, ciężkie i krawiectwo męskie.

obrazy martwa natura

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.