Odzież - WYNALAZEK MASZYNY DO SZYCIA I EWOLUCJA JEJ PODSTAWOWYCH MECHANIZMÓW

Przed wynalezieniem maszyny do szycia odzież była szyta całkowicie w ręku, była to praca żmudna i uciążliwa. Dopiero rozwój techniki w XVIII i XIX wieku pozwolił na rozwiązanie techniczne umożliwiające zastąpienie pracy ręki ludzkiej pracą odpowiedniej maszyny. Proces szycia jest dosyć skomplikowany. Ręka ludzka trzymająca igłę przy szyciu ręcznym wy­puszcza ją w momencie przekłucia tkaniny i łapie ją natychmiast po jej wyjściu z tkaniny. W ten sposób cała igła przechodzi przez tkaninę. W ma­szynie igła musi być zamocowana na stałe, tak więc długo, jak długo sta­rano się dokładnie odtworzyć w pracy maszyny pracę ręki ludzkiej, spra­wa skonstruowania maszyny do szycia nie posuwała się naprzód.Pierwszy model maszyny do szycia obmyślił Anglik K. Wiesenthal w roku 1755. Maszyna ta była jeszcze bardzo prymitywna i właściwie nie nadawała się do wykorzystania. Ponownie konstruowaniem maszyny do szycia zainteresował się T. Saint, również Anglik, który w roku 1790 zbu­dował nowy model maszyny do szycia. Również i ta maszyna drewniana, duża i ciężka, wymagająca dwu ludzi do obsługi, nie znalazła uznania u współczesnych.W pierwszej połowie XIX wieku równocześnie dwu ludzi, w dwu róż­nych krajach, pracowało nad konstrukcją maszyny do szycia: Austriak ,T. Madersperger i Francuz B. Thimonnier. Chociaż skonstruowali dosyć dobre modele maszyn, obu im nie powiodło się wprowadzenie ich do pro­dukcji. Obu spotkał podobny los, poświęciwszy swe zasoby na budowę maszyn, stracili wszystko i pomarli w nędzy.Pierwszą nadającą się do użytku maszynę do szycia skonstruował Ame­rykanin Eliasz Howe w roku 1845. Howe był tkaczem. Wykorzystując czó­łenko tkackie i igłę z uszkiem przy ostrzu, skonstruował model maszyny szyjącej podwójnym ściegiem stębnowym (rys. 4.1). Chcąc swoim wyna­lazkiem zainteresować krawców i szwaczki zorganizował konkurs szybko­ści szycia. W czasie konkursu osiągnął na swojej maszynie prędkość 300 ściegów na minutę, podczas gdy najszybsza szwaczka mogła wykonać tylko # 45 60 ściegów na minutę. Był to olbrzymi postęp w szybkości. Mimo tych osią­gnięć nie udało się Howe'mu uruchomić produkcji maszyn. Uczynił to dopiero Merrit Singer, który udoskonalił maszynę Howe'go i nadał jej bardziej funkcjonalny kształt (rys. 4.2).Powodzenie Singera, a także coraz większe zapotrzebowanie na ma­szyny do szycia, skłoniły i innych fabrykantów do zainteresowania się pro­dukcją maszyn do szycia. Ponieważ patent bronił praw Howe'go i Singera do tej konstrukcji maszyny, spowodowało to opracowanie innych rozwią­zań konstrukcyjnych. Udoskonalano więc maszyny szyjące ściegiem stęb-nowym i rozwijano produkcję maszyn szyjących ściegiem łańcuszkowym.Do szycia tkanin bardziej przydatne okazały się maszyny stębnowe. Ich ścieg jest wytrzymalszy i oszczędniejszy, natomiast ścieg łańcuszkowy okazał się z powodu swej elastyczności przydatny do szycia dzianin. W tym okresie powstało wiele nowych firm produkujących maszyny do szycia i to nie tylko w Ameryce, ale i w Europie. Większość z nich istnieje i rozwija się do dzisiaj. Najbardziej rozpowszechnione w Polsce były ma­szyny firmy Singer oraz firm austriackich i niemieckich, jak: Mundles, Durkopp, Gritzner, Wheeler, Pfaff, Nauman, Kohler i inne. Wielka ilość fabryk zmuszała do walki konkurencyjnej o rynki zbytu. Ta walka wy­warła duży wpływ na rozwój konstrukcji i produkcji maszyn. Rozwój kon­strukcji dotyczy ogólnego układu ruchu, czyli kinematyki, napędu mecha­nizmów igielnicy i chwytacza, naprężania nici, transportu tkaniny i wy­glądu zewnętrznego. Najwięcej jednak uwagi poświęcono ulepszeniu prze­platania nitki górnej z dolną.W pierwszych maszynach do wiązania nitki górnej z dolną używano czółenka tkackiego, w którym umieszczano — zwinięte na małej szpul­ce — nici dolne. Wiązanie nitki górnej z dolną następowało przez przerzu­canie całego czółenka ze szpulką przez pętlę tworzącą się po przejściu igły z nitką przez tkaninę. Czółenko miało ruch prostoliniowy. Maszyny te pra­cowały dosyć hałaśliwie i nie można było przyśpieszyć ich pracy ponad 600 ściegów na minutę. Pierwszym udoskonaleniem maszyn było zastoso­wanie czółenka, które poruszało się po łuku. Dało to w rezultacie cichszy bieg maszyny i przyśpieszyło jej pracę. Maszyny tego typu wykonywały już do 800 ściegów/min (rys. 4.3).Nowym zupełnie rozwiązaniem było wynalezienie takiej konstrukcji, przy której nie nić dolna jest przerzucana przez pętlę nitki górnej, ale nić górna jest przeciągana wokół nieruchomej szpulki z nicią dolną. W kon­strukcji tej mechanizm dolny tzw. chwytacz załapuje pętlę nitki gór­nej, która tworzy się po przejściu igły z nitką przez tkaninę i przerzuca ją naokoło szpulki z nicią dolną. Znane są dwie zasadnicze odmiany tych mechanizmów: wcześniej wynaleziony wahadłowy mechanizm chwytacza i późniejszy obrotowy mechanizm chwyta­cz a.W mechanizmach wahadłowych ostrze chwytacza, przeciągające pętlę nici górnej naokoło szpulki umieszczonej w osi wahnięć chwytacza, wyko­nuje ruch zwrotny wahadłowy, zaś w mechanizmach obrotowych obraca­jące się ostrze chwytacza przeprowadza chwyconą nitkę górną bez zatrzy­mywania się naokoło przez umieszczoną w osi obrotu chwytacza szpuleczkę z nicią dolną (rys. 4.4). Ten pełny ruch obrotowy pozwala na budowanie maszyn szyjących z coraz większą prędkością. Raz rozpędzony chwytacz nie wytraca prędkości w celu zmiany kierunku ruchu na przeciwny, jak to ma miejsce w maszynach wahadłowych, lecz pracując stale w jednym kierunku może swoje obroty przyśpieszać. Rezultatem rozwoju tego typu maszyn są maszyny szyjące z prędkością do 5500 ściegów/min.Inne kierunki rozwoju maszyn do szycia, to przede wszystkim wynale­zienie maszyn szyjących ściegiem zygzakowym, dwui wieloigłówek oraz maszyn do specjalnych czynności.Poważnej ewolucji podlegał również sposób poruszania mechaniz­mów — od ręcznego napędu, poprzez napęd nożny, do napędu elektrycz­nego; od maszyn, których pracą kieruje człowiek, do maszyn całkowicie zautomatyzowanych, które po nastawieniu specjalnych mechanizmów i podłożeniu tkaniny, same wykonują dosyć skomplikowane operacje.W ostatnich latach dają się zauważyć w przemyśle produkującym maszyny do szycia próby zautomatyzowania pewnych wycinków procesu produk­cyjnego, np. automatyczne szycie kołnierzy i mankietów do koszul męskich lub patek do kieszeni przez kilka maszyn razem sprzężonych itp. (rys. 4.5).Dzisiaj produkuje się następujące rodzaje maszyn szwalniczych (sche­mat 4.1).W chwili obecnej maszyny szwalnicze dochodzą w swym rozwoju do punktu szczytowego. Objawia się to wielką różnorodnością typów, coraz większą ich specjalizacją i dostosowaniem do wykonywania pojedynczych zabiegów oraz coraz większą automatyzacją. Równolegle zaczyna się rodzić nowa technologia łączenia części odzieży w całość, która być może w przy­szłości całkowicie wyeliminuje z produkcji odzieży maszyny szwalnicze. Jest to technologia klejenia i spawania tkanin. Do jej wynalezienia przy­czynił się rozwój chemii, elektrotechniki i elektroniki.

Prawo łowieckie | wentylatory przeciwwybuchowe | e-learning | Studia chemia to odpowiednio kierunek studiów dla ciebie. | Innowacyjna gospodarka | kursy komputerowe warszawa | szkolenia bhp gorzów

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.