Odzież - SZABLONY WZORCOWE I POMOCNICZE

Opracowana dokumentacja powinna zawierać w części II komplety szablonów dla zatwierdzonej klasyfikacji wielkości, która tak jest zesta­wiana przy zatwierdzaniu, aby zapewnić prawidłowe zaspokojenie potrzeb ludności na wyroby odzieżowe z produkcji masowej.Uzyskana forma pierwowzoru, po wprowadzeniu wszystkich poprawek i zmian w czasie szycia modelu, jest podstawą do opracowania szablo­nów (wzorników). Forma ta nie ma dodatków na szwy i założenia. Jest zwykle wykonana z cienkiego papieru. Szablony natomiast wykonuje się z materiałów bardziej trwałych, jak karton, tektura, preszpan, a nawet blacha. Pierwowzór szyje się zwykle na modelkę rewiową, której wy­miary nie zawsze odpowiadają wymiarom przeciętnym danej wielkości odzieży. W wypadku bowiem pierwowzoru chodzi o to, aby osoba demon­strująca umiała się dobrze poruszać i z wdziękiem pokazać model. Pro­dukcja musi opierać się na wymiarach przeciętnych, ustalonych w tabe­lach wymiarów opracowanych przez Centralne Laboratorium Przemysłu Odzieżowego. Dlatego formę pierwowzoru trzeba dostosować do przecięt­nego rozmiarowzrostu albo uszyć wtórowzór na modelkę o wymiarach zgodnych z tabelą wymiarów przeciętnych. Na poprawionej formie opra­cowuje się pierwszy szablon przez dodanie zapasu na szwy i założenia i dopiero z takiego szablonu można opracować szablony na wszystkie prze­widziane do produkcji rozmiarowzrosty.W zależności od zastosowania i przydatności do poszczególnych prac, w procesie produkcyjnym rozróżnia się cztery rodzaje szablonów: 1) szablony oryginały — przechowywane w laboratoriach, które służą jako wzory do powielania nowych szablonów roboczych oraz do kontroli szablonów zużytych w procesie produkcyjnym; szablony robocze wykorzystywane na stanowisku kreślarza przy wykreślaniu pierwszych warstw na tkaninie; szablony pomocnicze stosowane przy rozkroju tkanin na ma­szynach taśmowych. Wykonuje się je z bardzo trwałych materiałów, jak blacha, sklejka lub preszpan. Brzegi tych szablonów mogą być wzmocnione taśmą metalową, co zabezpieczy je przed uszkodzeniem w czasie rozkroju; szablony kontrolne, które służą do sprawdzania jakości wy­krojów. Na brzegach tych szablonów oznacza się linie dopuszczalnych odchyleń. Liczba szablonów musi być zgodna z liczbą wykrojów, np. dwa przody, dwa rękawy itd.Przy szyciu konfekcyjnym ułatwiają pracę przymiary, które wyko­nane z trwałych materiałów służą do odmierzania szerokości obrębów, stębnówek, oznaczania dziurek, przyszycia guzików itp.Szablony wykonuje sekcja szablonów w potrzebnej liczbie egzempla­rzy. Wycina się je za pomocą nożyc lub pił elektrycznych.W celu łatwiejszego odczytywania szablonów każdy element musi za­wierać opis, a mianowicie nazwę elementu podaną w skrócie, oznaczenie nitki prostej, rozmiar osoby dorosłej łub wiek dziecka, nazwę wyrobu i numer laboratoryjny. Wszystkie charakterystyczne miejsca, które mogą być łatwo narażone na uszkodzenie należy ostemplować trójkątną pieczę­cią (rys. 9.1). Pełne komplety szablonów, związane wraz z dołączoną spe­cyfikacją, przechowuje się na odpowiednio urządzonych regałach-wiesza-kach o różnych wysokościach. Temperatura pomieszczenia, w którym prze­chowuje się szablony nie powinna być zbyt wysoka, nie należy ich umiesz­czać w pobliżu grzejników, gdyż papier pod wpływem ciepła kurczy się i zmienia swój kształt. Ujemnie wpływa również na szablony wilgotne po­wietrze — deformują się poszczególne elementy. W celu zabezpieczenia szablonów przed zniszczeniem i zakurzeniem wieszaki okrywa się plasty­kowym pokrowcem.

zajęcia z angielskiego dla dzieci | słownik języka czeskiego | Departament kontroli I nadzoru

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.