Odzież - SYSTEM SYNCHRO

W systemie synchro z grawitacyjnym transportem między operacyjnym wyróżnia się dwa typy produkcji: .System synchro opracowany został przez firmę Singera, a nazwa została opatentowana. System ten, zachowując zasadnicze cechy produkcji poto­kowej, unika prawie wszystkich wad systemu taśmowego.promieniowy z centralnym stanowiskiem kompletowania i kon­troli jakościowej i ilościowej (rys. 15.4), dopływowyz indywidualnymi stanowiskami kompletowania i kon­troli jakościowej i ilościowej składowych elementów odzieży (rys. 15.5). Specyficzną cechą systemu synchro jest podział procesu produkcji między grupy obróbkowe i montażowe. Zespół synchro nie stanowi zwar­tego układu stanowisk. W grupach obróbkowych wykonuje się poszcze­gólne części konstrukcyjne wyrobu, takie jak kołnierze, mankiety, rękawy, przody, tył itd. Części te po przejrzeniu przez kontrolę międzyoperacyjną i skompletowaniu są następnie zszywane w całość przez grupy montażowe. Czasem z zespołu montażowego wyodrębnia się grupy wykończające.aTaki podział procesu produkcyjnego ułatwia zastosowanie przestrzen­nego układu stanowisk roboczych. Tworzą się małe zwarte grupy, w któ­rych stanowiska można powtarzać (stanowiska równoległe). Przebieg pro­dukcji nie musi odbywać się po linii prostej, ale może nawet tworzyć zamkniętą pętlę, gdy trzeba po raz drugi te same części przesłać na jedno z początkowych stanowisk. Grupowanie stanowisk ułatwia zastosowanie do transportu międzyoperacyjnego ześlizgów, poręczy i innych tego typu urządzeń.Znane są różne rodzaje grupowania stanowisk roboczych w zależności od tego, z ilu stanowisk przekazuje się robotę na ile stanowisk. Przy takim przestrzennym ustawieniu stanowisk pracy trzeba przewidzieć na jednego pracownika większą powierzchnię niż przy stosowaniu systemu taśmo­wego, np.: system taśmowy system synchro produkcja lekka 3,00 m2 4,50 m2 produkcja średnia 3,50 m2 5,00 m2 produkcja ciężka 4,00 m2 5,50 m2 Drugim ważnym osiągnięciem systemu synchro jest zlikwidowanie, w miarę możliwości do minimum, strat czasu roboczego, za­równo przy wprowadzeniu nowego wzoru do produkcji, jak i przy obróbce elementów. Czas skraca się wydatnie dzięki dostarczeniu na każde sta­nowisko jednorodnych wykrojów i to tylko tych, które są na danym sta­nowisku potrzebne. Wykroje w ilości 10 -f20 sztuk powiązane są w paczki. Pracownik ma zwykle bardzo proste, nieskomplikowane zabiegi. Wykonuje je kolejno, często nawet bez przerywania nici, jeśli to jest stanowisko ma­szynowe. Taką nie rozerwaną paczkę przekazuje na następne stanowisko do dalszej obróbki. Obowiązkiem jego jest tylko obrócenie paczki pierw­szym numerem do wierzchu. Przy takim sposobie nie traci się czasu na ko­lejne podejmowanie pojedynczych sztuk z transportera, jak to ma miejsce na taśmie, oraz na wyszukiwanie potrzebnych wykrojów z całej paczki różnych wykrojów, tworzących komplet jednego wyrobu.Trudność w stosowaniu systemu synchro polega na konieczności zapro­wadzenia specjalnej instalacji elektrycznej, dającej możność swobodnego grupowania stanowisk roboczych. Najczęściej gniazda wtyczkowe umiesz­cza się w suficie albo w podłodze. Rozmieszcza się je na przecięciach linii dzielących (umownie) podłogę lub sufit na pola kwadratów, bądź rombów 0 boku 1,5 m.Przebieg produkcji przy stosowaniu systemu synchro Przebieg produkcji przy tym systemie jest inny niż przy systemie taśmowym. Na stanowisku nakładaczki rozpakowuje się paczki wykrojów, numeruje, o ile nie zostało to zrobione w krojowni, sprawdza i poddaje wykroje wstępnej obróbce. Nie kompletuje się w pakiety poszczególnych wyrobów (całych sztuk), tylko dzieli się jednakowe wykroje części kon­strukcyjnych na paczki do 20 sztuk i dostarcza je na pierwsze stanowiska w grupach obróbkowych. Na pierwszym stanowisku pracuje zwykle pracownik sprawny, który nadaje tempo pracy całej grupie. Pierwsze stanowisko przekazuje paczkę na następne i tak aż do wykoń­czenia części konstrukcyjnej.Wykończone elementy, powiązane w paczki, odbierane są przez gońców 1 dostarczane na stół kontroli między operacyjnej jakościowej i ilościowej. Wyroby, których jakość zostanie przez kontrolera zakwestionowana, wra­cają natychmiast do poprawki na to stanowisko, które spowodowało wadli­wą obróbkę.Po kontroli gotowe elementy są odbierane i kompletowane w całość tworzącą jedną sztukę odzieży. Skompletowane sztuki dostarcza się do grup montażowych pojedynczo albo w paczkach do pięciu sztuk. Grup montażowych może być kilka. Jeśli w operacjach końcowych czas wykonania jest kilkakrotnie większy niż rytm, wtedy wygodnie zastoso­wać kilka równoległych zespołów montażowych o zwielokrotnionym od­powiednio rytmie. Np. rytm w zespołach wyjściowych wynosi 1,5 min, większość operacji montażowych 4,5 min, wtedy można stworzyć trzy równoległe zespoły o rytmie 4,5 min. To samo osiągnie się, jeśli zastosuje się w jednym zespole montażowym potrójne równoległe stanowiska.Z grup montażowych gotowe wyroby przechodzą do grup wykończe­niowych. Po zakończeniu produkcji następuje ostatnia kontrola i ustalenie gatunku gotowego wyrobu.Zalety systemu synchro a. Zlikwidowanie strat czasu na czynności pomocnicze (paczka).b. Częściowe usunięcie strat czasu przy wprowadzeniu nowej produkcji i kończeniu starej. Nowy wzór można wprowadzić od razu w kilku grupach już wtedy, gdy jeszcze zespół montażowy nie wykończył całkowicie poprzedniej produkcji. Zespół montażowy zostaje zatrudniony zaraz po skończeniu ostatniej serii, bo przez czas wykończania poprzedniej produkcji zespoły konstrukcyjne, zwane również wyjściowymi, zdążą przygotować odpowiednią ilość części konstrukcyjnych nowego wzoru do montażu.c. Większa elastyczność i swoboda w grupowaniu stanowisk oraz możliwość stosowania stanowisk równoległych, a także powrotu roboty na poprzednie stanowiska. Stanowiska korespondujące, takie które kilkakrotnie podają sobie wykroje tam i z powrotem.d. Możliwość stosowania „czystych" stanowisk — szycie maszynowe, operacje ręczne czy prasowalnicze, bez łączenia na jednym stanowisku operacji różnych.e. Lepsza kontrola wykonania.f. Łatwiejsze organizowanie poprawek, zastępstwa nieobecnych, chociaż i tu dłuższe nieobecności muszą być likwidowane przez dodanie zastępcy.g. Możność stosowania systemu w kilku mniejszych salach.Wady systemu synchro a. Bardzo duża ilość produkcji w toku przez stosowanie na każdym stanowisku zapasów, w celu zapewnienia ciągłości produkcji. Zapasy: minimum 1/2 planu dziennego 1 na stanowisku nakładaczki, po 2 paczki na każdym stanowisku roboczym, 1/2 planu dziennego na stole kontrol­nym, po kilka sztuk na stanowiskach montażu.1 '/« planu dziennego — ilość produkcji potrzebna na 4 godziny.b. Trudność utrzymania rytmu, ponieważ nie ma przenośnika regulującego rytm automatycznie. Pozostaje tylko obsada pierwszych stanowisk mocnymi pracownikami nadającymi tempo.c. Konieczność utrzymania grupy awaryjnej, złożonej z wykwalifikowanych pracowników, na dłuższe zastępstwa, gdyż w tym systemie można nadrobić tylko krótki postój. Konieczność utrzymania rezerwy maszyn.

bogata oferta kierunków, np. filologia germańska Szczecin i wiele innych

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.