Odzież - STRUKTURA KONTROLI TECHNICZNEJ W ZAKŁADZIE ODZIEŻOWYM

Wielkość aparatu kontroli technicznej oraz metody czynności kontrol­nych zależą od wielkości zakładu, liczby osób zatrudnionych w produkcji, od warunków lokalowych, wyposażenia zakładu i od ilości produkowa­nych asortymentów. Metody pracy kontroli technicznej zależą również od oddziału, w którym odbywa się kontrola.Aparat kontroli technicznej w zakładzie odzieżowym ilustruje sche­mat 16.1.Struktura organizacyjna aparatu kontroli technicznej opiera się na za­rządzeniach (uchwała KERM) oraz pismach i instrukcjach opracowanych przez Zjednoczenie Przemysłu Odzieżowego. W każdym zakładzie prze­mysłu odzieżowego obowiązuje kontrola trzystopniowa: pierwszy stopień to kontrola surowca, drugi stopień to kontrola międzywydziałowa (między-operacyjna), trzeci stopień to kontrola końcowa.Kontrola pierwszego stopnia wykonywana jest w oddziale przy­gotowania tkanin do produkcji. Opiera się na instrukcjach i za­rządzeniach Ministerstwa Przemysłu Lekkiego, Zjednoczenia Przemysłu Odzieżowego i Zjednoczenia Przemysłu Włókienniczego, które dotyczą warunków klasyfikowania tkanin oraz sposobów reklamowania w wypad­ku różnic w gatunku i ilości, stwierdzonych w czasie kontroli. Kontrolę pierwszego stopnia wykonują brakarze surowca.Kontrola drugiego stopnia wykonywana jest w oddziałach pro­dukcyjnych: w krojowni i szwalni, a wykonują ją brakarze międzywydziałowi. Pracują oni albo na stałych stanowiskach, albo też mogą kontrolować produkcję przechodząc od stanowiska do sta­nowiska. Ten ostatni typ kontroli jest rzadziej stosowany.Kontrolę trzeciego stopnia wykonują brakarze gotowej pro-dukcj i. Mają oni stałe stanowiska robocze umieszczone zwykle w taki sposób, jakby zamykały cykl produkcyjny. Brakarzy gotowej produkcji wyznacza kierownik kontroli technicznej i tylko za jego zgodą mogą być dokonywane jakiekolwiek zmiany w tym zespole. Brakarz gotowej pro­dukcji ma prawo kwalifikowania wyrobów zespołu do gatunku pierwszego i za tę decyzję ponosi odpowiedzialność w razie jakiejś reklamacji.Do drugiego gatunku może wyroby kwalifikować kontroler (star­szy brakarz) na odpowiednio umotywowany wniosek przedstawiony przez brakarza zespołu. Starszy kontroler lub kierownik kontroli ma prawo kwalifikować wyrób do trzeciego gatunku, po odpowiednim umotywowa­niu przez brakarza i kontrolera.Określać jakość produkcji jako brak — zaliczać do braków, na sku­tek błędów surowcowych czy też konfekcyjnych, ma prawo jedynie odpo­wiednia komisja, w skład której wchodzą: kierownik kontroli tech­nicznej, dyspozytor, członek rady zakładowej i majster zespołu, w którym powstał brak. Zakwalifikowanie wyrobu jako braku musi być udokumen­towane spisaniem odpowiedniego protokołu braków, w którym wskazuje się odpowiedzialnego za brak.Wszystkie te ostrożności i zastrzeżenia są konieczne, ponieważ każde obniżenie wartości wyrobu powoduje straty materialne. Ważne jest usta­lenie, kto ponosi odpowiedzialność za koszty powstałe z zakwalifikowania wyrobu jako braku — zakład czy też pracownik. Decyzja taka nie może krzywdzić pracownika, ale również zakład nie może ponosić strat z winy robotnika.

damunderkläder

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.