Odzież - SPOSOBY POMIARU ZUŻYCIA CZASU

W zależności od przedmiotu obserwacji i jej charakteru rozróżnia się następujące metody pomiaru zużycia czasu: chronometraż, fotografię czasu roboczego, badania migawkowe.Metodą chronometrażu przeprowadza się pomiar czasu elementów ope­racji w celu: zbadania operacji i otrzymania danych do opracowania normy (lub normatywów) czasu głównego i czasu pomocniczego, sprawdzenia na sali produkcyjnej, po zaprowadzeniu produkcji pra­widłowości normy opracowanej na podstawie normatywów.Metodą fotografii czasu roboczego ustala się rodzaje czasu występu­jące w określonej jednostce czasu, albo w ciągu trwania całej zmiany ro­boczej (wtedy nosi nazwę fotografii dnia roboczego) w celu: a) zebrania materiału wstępnego do opracowania normatywów czasów: obsługi miejsca pracy technicznej i organizacyjnej, czasu na odpoczynek i potrzeby naturalne, czasów przygotowawczo-zakończeniowych; wyłowienia strat czasu i ustalenia ich przyczyn; opracowania usprawnień techniczno-organizacyjnych usuwających za­obserwowane straty; porównania wykorzystania czasu przez przodowników z pozostałymi robotnikami, dla upowszechnienia lepszych metod pracy; ustalenia właściwej obsady stanowisk (odpowiedni pracownik na od­powiednim miejscu).Chronometraż i fotografia czasu roboczego tworzą niezbędną podstawę do opracowania normatywów na wszystkie składowe części technicznej normy czasu. W tym wypadku chronometraż operacji i fotografia czasu roboczego uzupełniają się wzajemnie. Przy tych metodach pomiaru naj­ważniejsza jest analiza pracy i dokonanych pomiarów.Przy chronometrażu analizy dokonuje się jeszcze przed wykonaniem pomiarów czasu — trzeba się zorientować w charakterze operacji i spraw­dzić, czy robotnik nie wykonuje zbędnych czynności i ruchów, jak jest zorganizowane miejsce pracy itp.' Po tym sprawdzeniu ustala się kolej­ność wszystkich czynności i prawidłową organizację miejsca pracy.Przy fotografii dnia roboczego przedmiotem analizy są przede wszyst­kim straty czasu pracy i przyczyny je wywołujące. Na podstawie tej ana­lizy przeprowadza się usprawnienia organizacyjno-techniczne. Z tego względu rozróżnia się kilka rodzajów fotografii czasu roboczego.Rodzaje fotografii czasu roboczego: indywidualna fotografia polegająca na obserwacji jednego-stanowiska roboczego lub jednego robotnika; grupowa fotografia polegająca na równoczesnym obserwo­waniu kilku pracowników obsługujących jednorodny lub różnorodny proces produkcyjny, w którym praca każdego z nich nie znajduje się w stosunku funkcjonalnej zależności od pozostałych; zespołowa fotografia polegająca na równoczesnym obserwo­waniu kilku pracowników, których praca (każdego z nich) znajduje się w stosunku funkcjonalnej zależności od pozostałych; fotografia działu produkcyjnego polegająca na równo­czesnym obserwowaniu całego działu przez kilku obserwatorów; fotografia trasową polegająca na obserwowaniu przedmiotu poruszającego się po wyznaczonej trasie z zamierzonym celem produk­cyjnym.Z przytoczonych rodzajów fotografii wynika, że przedmiotem obser­wacji mogą być: pracownicy, przedmioty pracy, maszyny itd.

ogłoszenia korepetycji

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.