Odzież - RODZAJE NORM

Normowanie pracy polega na ustaleniu czasu, w ciągu którego dana praca zostanie wykonana. Czas ustalony na wykonanie, określonej pracy nazywa się normą czasu. Zadania robotnika mogą zostać określone również w ilości jednostek wyrobów wykonanych na jednostkę czasu. Tego rodzaju norma nazywa się normą wyrobu lub normą wydajności. Norma wydajności jest odwrotnością normy czasu. Im bowiem czas wykonania jednostki wyrobu jest większy, tym mniej sztuk można wykonać na godzinę. Np. czas na uszycie koszuli męskiej wynosi 36 minut. W ciągu dnia pracy robotnik wykona: 8 godz : 36 min = 480 min : 36 min = 13,3 sztuk natomiast jeżeli wykonanie koszuli wynosi 40 min, to w ciągu dnia ro­botnik wykona: 480 min : 40 = 12 sztuk Przy ustalaniu normy należy brać pod uwagę: przeciętną szybkość wykonania pracy. Szybkość przeciętna jest to średnia z szybkości wykonania pracy przez wszystkich robotni­ków pracujących na danym stanowisku; najbardziej nowoczesne techniczne wyposażenie stanowiska pracy i od­powiednio do tego zaplanowany proces pracy. Nie należy np. projek­tować ręcznego przyszywania guzików, gdy są maszyny specjalnie przy­stosowane do tego celu; zaplanowanie pracy odpowiednio do kwalifikacji robotnika — chodzi o to, aby wysoko kwalifikowanego robotnika nie obciążać pracami dru­gorzędnymi, np. przynoszenie i odnoszenie, czynności te może wyko­nywać goniec; tak projektować proces technologiczny, aby można było zastosować najnowocześniejsze maszyny i możliwie zmechanizowany przebieg pro­cesu produkcyjnego.Ustalenie normy wiąże się ściśle z projektowaniem procesu produkcyj­nego. Często zmienia się technologię, aby skrócić do minimum czas wy­konania. Norma czasu jest zatem jednym z mierników właściwości pro­jektowanego procesu technologicznego. Gospodarka polska przechodzi na „Normy Techniczne Uzasadnione", gdyż tylko takie normy mogą zapewnić wzrost wydajności pracy. Wzrost wydajności to jeden z istotnych czyn­ników powiększenia dochodu narodowego.3. METODY NORMOWANIA TECHNICZNEGO W praktyce spotykamy się z dwiema metodami normowania technicz­nego.metodą sumaryczną, metodą analityczną.Metoda sumaryczna podaje normę czasu na tę czy inną operację glo­balnie, bez rozczłonkowania jej na elementy składowe. Rozróżniamy kilka odmian sumarycznej metody normowania: metodę doświadczalną, metodę statystyczną, metodę porównawczą.Przy metodzie doświadczalnej normę ustala się na podsta­wie doświadczenia osobistego osoby normującej, czyli na faktycznej ilości czasu zużytego kiedyś na podobną pracę.Normę czasu metodą statystyczną opracowuje się na podsta­wie danych o faktycznym zużyciu czasu na podobne prace, podanym w sprawozdaniach statystycznych, np. w zestawieniach wydajności pro­dukcji, płacy, czy wreszcie zużycia czasu.Normowanie metodą porównawczą polega na ustaleniu po­trzebnego czasu pracy na daną operację na podstawie porównania jej z operacją analogiczną, dla której norma czasu jest ustalona. Przy tej me­todzie wszystkie błędy, jakie popełniono przy ustalaniu pierwszej normy, zostają powtórzone po raz drugi i nie ma możliwości uściślenia normy.Sumarycznych metod normowania nie uważa się za właściwe metody normowania technicznego, ponieważ przy ich ustalaniu nie bierze się pod uwagę tego, co powinno być podstawą normowania technicznego: nie sprawdza się możliwości produkcyjnych stanowiska roboczego, nie przeprowadza się ani analizy wykonywanych operacji, ani pro­jektowania operacji przeznaczonych do wykonania.Normy czasu czy wydajności, ustalone metodą doświadczalną i staty­styczną, potwierdzają dotychczasowe osiągnięcia, a nic nie mówią o zmia­nach organizacyjnych i technicznych spowodowanych rozwojem techniki i organizacji produkcji. Nie służą zwiększeniu wydajności pracy, nie mo­bilizują do walki o wykonanie planów finansowo-gospodarczych. Nie mogą być zatem stosowane w produkcji przemysłowej. Czasem tylko można zastosować metodę porównawczą przy wykonywaniu produkcji jednost­kowej lub wielokrotnej, dla której nie przeprowadza się dokładnego opra­cowania technologicznego, bowiem bardziej szczegółowe normy są w tym wypadku nieopłacalne (mniejsze koszty powoduje nie dość dokładne opra­cowanie normy metodą porównawczą, niż drobiazgowe opracowanie norm inną metodą).Metoda analityczna. Analityczną nazywamy taką metodę normowania, przy której techniczna norma czasu obliczana jest na podstawie: sprawdzenia możliwości produkcyjnych stanowiska roboczego, przeprowadzenia szczegółowej analizy procesu produkcyjnego, projektowania zarówno składu operacji, jak i kolejności i sposobów wykonania.Z tych wszystkich względów uważa się, że metoda analityczna jest zasadniczą metodą normowania technicznego.Normowanie metodą analityczną przebiega wg pewnej kolejności.Na wstępie bada się warunki techniczne, w jakich dana operacja jest wykonywana, a mianowicie: przestrzeganie technologii obróbki, maszynę, urządzenia, organizację stanowiska roboczego, stan zaopa­trzenia, obsługę stanowiska roboczego, organizację wykonywania pracy podstawowej i pomocniczej, oraz wszystko to, co może mieć wpływ na ilość czasu potrzebną do wyko­nania danej operacji.Materiały z tych badań analizuje się, aby ustalić w jakim stopniu czynności wykonywane i reżim pracy są racjonalne.Po przeprowadzeniu analizy ustala się nowy, bardziej racjonalny skład operacji, eliminuje się zbędne ruchy, ustala krótsze drogi wyrobu w czasie obróbki. Ustala się również racjonalną organizację stanowiska roboczego.Zaprojektowany przebieg pracy robotnika i urządzeń sprawdza się na stanowisku roboczym. Podstawą do zaprojektowania przebiegu są metody pracy stosowane przez przodowników pracy. Po sprawdzeniu bada się na stanowisku roboczym zużycie czasu na oddzielne elementy i na całą ope­rację, a otrzymane dane wykorzystuje się do obliczenia normy na wyrób.Rozróżniamy dwie odmiany analitycznej metody normowania: analityczno-obrachunkową, analityczno-doświadczalną.Treść obu metod jest analogiczna, różnice powstają w kolejności badań, obserwacji i obrachunku czasu pracy.Przy metodzie analityczno-obrachunkowej obliczanie czasu przeprowadza się na podstawie normatywów, zaś przy metodzie analityczno-doświadczalnej obliczenie i projektowanie składu i kolejności wykonania poszczególnych elementów normowanej operacji dokonuje się w warunkach produkcyjnych, bezpośrednio na stanowisku roboczym, przy pomocy obserwacji chronometrażowych. Dane z obserwacji chronometrażowych służą za podstawę do obliczania czasu pracy.Metody analityczno-obrachunkowej używa się w produkcji masowej i wielkoseryjnej do obliczenia norm czasu na poszczególne operacje, przed uruchomieniem produkcji. Po uruchomieniu produkcji normy ustalone obrachunkowo i wstępnie zaprojektowane sposoby wykonania i organi­zacja są sprawdzane przy pomocy metody analityczno-doświadczalnej. W zależności od rodzaju produkcji normuje się bardzo rozczłonkowane elementy operacji, albo większe ich zespoły. W produkcji wielkoseryjnej i masowej przy normowaniu uwzględnia się bardzo drobne elementy ope­racji, a w produkcji jednostkowej i drobnoseryjnej normowanie odbywa się wg zespołów czynności. W produkcji średnioseryjnej czynności do nor­mowania należy grupować w mniejsze zespoły, niż przy produkcji jed­nostkowej, i w większe niż przy produkcji wielkoseryjnej.Stosowanie metody analityczno-obrachunkowej uzależnione jest od istnienia odpowiednich katalogów normatywów. Normatywem na­zywa się wielkości czasu trwania poszczególnych elementów pracy, usta­lone dla określonych warunków organizacyjno-technicznych. Normatywy zestawione są w tabelach i katalogach.Normy raz ustalone nie mogą stale obowiązywać. Aktualizuje się je i koryguje raz na rok, zaś w miarę unowocześniania, mechanizowania i automatyzowania procesu produkcji, aktualizuje się je natychmia*st po wprowadzeniu inwestycji.Zakład produkcyjny, opracowując perspektywiczne plany produkcji, musi brać pod uwagę to, że w miarę postępu technicznego będą się zmie­niać możliwości wykonania. Opracowuje więc do planowania perspekty­wicznego tzw. normy średnio progresywne. Podstawą do opra­cowania norm średnio progresywnych są średnie osiągnięcia ogółu robotni­ków, skorygowane o osiągnięcia przodowników pracy i projektowane inwestycje automatyzujące i mechanizujące proces produkcyjny.

ośrodki wypoczynkowe na wynajem | Linki sponsorowane | aplikacja livechat | Idziesz na studia? Mamy dla ciebie studia chemia kosmetyczna na wydziale UJK. Sprawdź

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.