Odzież - PRZYRZĄDY DO MIERZENIA, OZNACZANIA I INNE POMOCNICZE

W krawiectwie jako przyrząd pomiarowy stosuje się elastyczną, mięk­ką taśmę z ceraty lub kraj ki bawełnianej nasyconej pokostem, na której jest oznaczona podziałka centymetrowa. Zwykle długość taśmy pomia­rowej wynosi 150 cm. Podziałka oznaczona jest po obu stronach taśmy w ten sposób, że tam gdzie z jednej strony znajduje się cyfra 1 na odwro­cie znajduje się cyfra 150. Pierwsze 10 cm z każdej strony mają dodatko­wą podziałkę milimetrową. Końce taśmy są zabezpieczone przed zniszcze­niem blaszkami. Podziałkę każdej taśmy trzeba sprawdzać okresowo, porównując ją z miarą cechowaną, gdyż tworzywo, z którego taśma jest zrobiona, ulega rozciągnięciu, a także okucie końców może spowodować pewne niedokładności w wymiarach całej taśmy.Taśmy centymetrowej używamy do zdejmowania miar z figury ludz­kiej, do odmierzania pomiarów w rysunku konstrukcyjnym, przy szyciu oraz przy sprawdzaniu wymiarów wykonywanej sztuki. Przy wykony­waniu określonej sztuki odzieży należy do mierzenia używać zawsze tej samej taśmy centymetrowej. Taśmę centymetrową należy przechowywać albo na wisząco, albo zwiniętą w krążek. Zapobiega to pękaniu powierzchni taśmy i jej przedzieraniu się. W czasie pracy taśmę trzeba mieć stale w zasięgu ręki, można ją nosić albo zawieszoną na szyi, albo zwiniętą w kieszeni fartucha roboczego.Linijka Bardzo przydatna przy szyciu jest także linijka długości ok. 10 cm z podziałka milimetrową. Służy jako podręczny przymiar do sprawdza­nia i wymierzania małych długości, takich jak obręb, dziurki itp. Linijki takie są produkowane z drewna lub mas plastycznych.Przymiar tekturowy Często przy pracy potrzebna jest miarka do odznaczania określonej szerokości. Przymiar taki przygotowuje się z paska tektury szerokości ok. 3 cm i długości około 6 cm, nacinając w nim z jednego boku ząbek w żą­danej długości od brzegu tak, aby jeden bok tego ząbka był prostopadły do krawędzi tekturki, drugi natomiast skośny. Prosta krawędź nacięcia wyznacza żądaną szerokość, licząc od krawędzi górnej. Na jednym pasku tekturki można mieć kilka szerokości przymiarów (rys. 3.26). Przymiary stosuje się przy oznaczaniu szerokości obrębów, szerokiego stębnowania, dziurek i wszelkich podobnych czynnościach.Kreda krawiecka Kreda krawiecka służy do rysowania konturów form, czy też innych linii na tkaninie, powinna zatem zostawiać przy rysowaniu linię cienką, wyraźną i łatwą do usunięcia. Właściwości takie posiada minerał zwany steatytem, z którego wyrabia się kredy krawieckie. Minerał ten proszkuje się, a następnio sprasowuje w płytki wielkości 5 X 5 cm o gru­bości 0,5 cm (rys. 3.27). Najczęściej kredy produkuje się w kolorze białym.W krawiectwie lekkim do znaczenia tkanin białych lub jasnych używa się kredy barwionej jasnoniebieskiej lub różowej. Na materiałach, na których kreda nie zostawia znaków, rysuje się znaki czarnym ołówkiem zwykłym, znacząc cieniutkie kreski po lewej stronie tkaniny.Brzeg kredy powinien być cienko zaostrzony. Rysuje się całym brze­giem kredy (a nie tylko narożnikiem, ponieważ pozwala to na rysowanie poprawnej prostej linii. Kredę należy przechowywać starannie, aby nie łamała się. Kredę można stosować do znaczenia na wszystkich rodzajach tkanin.Radełko Radełka (rys. 3.28) używa się nie tylko do znaczenia linii na pojedyn­czych tkaninach, ale i do „przeznaczania" konturów kroju na drugą stronę tkaniny. Jeśli rysuje się znaki na tkaninie podwójnie złożonej, otrzymuje się identyczne znaki od razu po obydwu stronach wyrobu, co znakomicie przyspiesza prace związane z kopiowaniem konturów wykroju na tkani­nie. Radełko można jednak stosować tylko do tkanin bawełnianych i lnia­nych, mających gładką powierzchnię i dosyć ścisłych. Na innego rodzaju tkaninach znaki radełka są niewidoczne. Nie można również odznaczać radełkiem tkanin z włókien sztucznych, ponieważ radełko niszczy (prze­cina) poszczególne włókna i powoduje powstawanie małych dziurek, co jednak uwidacznia się dopiero po praniu (np. w wistrze).Radełko składa się z uchwytu i sztabki, w której rozdwojonym końcu zamocowane jest na sztyfcie zębate kółko. Naciskając rączkę (uchwyt) ra­dełka, prowadzi się kółko zębate po linii, którą trzeba odznaczyć. Ząbki znaczą na tkaninie linię przerywaną, składającą się z szeregu punktów. Radełko, tak jak i inne przybory pomocnicze, należy starannie przecho­wywać.Inne przybory pomocnicze W krawiectwie lekkim stosuje się jeszcze wiele przyborów pomocni­czych, które pozwalają na lepsze zorganizowanie pracy i jej uporządkowa­nie. Takimi przyborami są: poduszka i pudełko do szpilek, igielnik i kostka do wyciągania fastryg.Poduszka powinna być tak zrobiona, aby można w niej było trzy­mać igły i szpilki aktualnie potrzebne do pracy, a w razie potrzeby-aa-łożyć na rękę, np. wtedy, gdy pracuje się przy manekinie lub kliencie przeprowadzając miarę. Stosując taką poduszkę nie traci się czasu na się­ganie daleko po szpilki (rys. 3.29).Kostka do wyciągania fastryg jest to kołeczek o długości ok. 10 cm z jednej strony zaostrzony. Ostrym końcem kostki podważa się wygodnie Poduszka do szpilek stosowana przy wyko­nywaniu miar fastrygę i łatwo wyciąga się ją z tkaniny. Czubek kostki jest na tyle tępy, że nie zahacza nitek tkaniny, co zdarza się zwykle, gdy do wyciągania nitek fastrygi używa się nożyczek lub grubszej igły.

lokale usługowe na sprzedaż | tapety ścienne | nauka angielskiego online | gry dla dziewczyn | oferty pracy częstochowa | gimnazjum stryjeńskich | kursy angielskiego

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.