Odzież - PRZEPROWADZANIE CHRONOMETRAŻU

Prace związane z przeprowadzaniem chronometrażu dzieli się na trzy etapy: przygotowanie chronometrażu, pomiar czasu, opracowanie otrzymanych pomiarów i wnioski. Przygotowanie do przeprowadzenia chronometrażu polega na: wyborze przedmiotu obserwacji (w zależności od tego, jakie normy są potrzebne), dokładnym zbadaniu przedmiotu obserwacji (sprawdza się, czy urzą­dzenie stanowiska pracy zapewnia normalny przebieg pracy w czasie obserwacji), dokładnym opisaniu operacji badanych, rozłożeniu ich na elementy składowe, przeanalizowaniu konieczności wszystkich czynności, chwytów, ich ko­lejności i celowości.Otrzymane dane wpisuje się do specjalnie opracowanej karty chrono-metrażowej. W jej nagłówku znajdują się dane dotyczące: robotnika, przedmiotu pracy i maszyny.Następna część karty służy do analizy operacji. Tu dokonuje się po­działu jej na zabiegi i czynności, wymierza długość szwu i na końcu, po przeprowadzeniu pomiarów, wpisuje czas średni uzyskany z pomiarów. Druga strona karty chronometrażowej służy do zapisywania wyników po­miarów. U dołu tej strony karty jest miejsce na zapisanie przerw w pracy oraz przyczyn, które je wywołały.Przy podziale operacji na składowe elementy bardzo ważne jest ustale­nie punktów granicznych, momentów, kiedy kończy się jeden element a zaczyna drugi. Dla pomiarów wg czasu bieżącego wystarczy ustalić punkt końcowy jednego elementu, bo będzie on równocześnie początkiem następnego. Przy stosowaniu pomiarów metodą wyrywkową trzeba ustalić zarówno moment początku, jak i końca pomiaru. Najmniejsze odchylenie od tych punktów granicznych prowadzi do zniekształcenia pomiarów. Dla­tego przed przystąpieniem do właściwych pomiarów należy przećwiczyć poznawanie punktów granicznych. Aby otrzymać wystarczająco dokładne dane z chronometrażu, dotyczące czasu trwania poszczególnych elemen­tów pracy, trzeba pomiary wykonać odpowiednią ilość razy. W przemyśle przyjęto następujące wskaźniki: dla operacji o czasie trwania nie przekraczającym 0,1 minuty — nie mniej niż 30 pomiarów, dla operacji o czasie trwania 0,1-4-1 minuty — nie mniej niż 25 po­miarów, dla operacji o czasie trwania 1 -f2 minut — nie mniej niż 20 pomiarów, dla operacji o czasie trwania 2-4-10 minut — nie mniej niż 10 obser­wacji, dla operacji o czasie trwania 10 -440 minut — nie mniej niż 7 pomia­rów, dla operacji o czasie trwania ponad 40 minut — nie mniej niż 4 po­miary.Ponieważ przy ustalaniu czasu trwania poszczególnych elementów operacji dla opracowania normatywów bada się wykonanie danej operacji na wszystkich jednakowych stanowiskach pracy w zakładzie, a nie wszyscy pracownicy pracują jednakowo równomiernie (ich wyniki dają czasy na te same operacje bardzo różne), ustala się jeszcze ilość pomiarów, którą należy wykonać, na podstawie tzw. współczynnika równomierności K, który oblicza się dzieląc największy czas otrzymany z pomiarów próbnych przez czas najmniejszy: Wartości współczynnika K, z równo­czesnym podaniem niezbędnej ilości po­miarów dla każdej wartości współczyn­nika, są zestawione w tabeli 20.1.Pomiary czasów pracownika, które­go współczynnik równomierności prze­kracza 2, odrzuca się jako bezwartościowe. Tylko w przypadku gdy tyl­ko jeden pracownik wykonuje daną operację, wykorzystuje się pomiary po odpowiednim ich „oczyszczeniu". Gdy jest kilku równorzędnych pra­cowników, dla każdego z nich przeprowadza się badania współczynnika równomierności i ustala się ilość potrzebnych pomiarów. Ilość pomiarów dla wszystkich przyjmuje się wg tego pracownika, dla którego trzeba wykonać najwięcej pomiarów. Badanie próbne przeprowadza się na 10 po­miarach.

kurs efektywnej komunikacji

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.