Odzież - OPRACOWANIE WYNIKÓW

Po zakończeniu obserwacji trzeba wykończyć arkusz obserwacyjny i wyliczyć czasy trwania poszczególnych zjawisk, jeśli nie zrobiono tego od razu w czasie obserwacji. Sprawdza się również, czy łączny czas trwa­nia poszczególnych czynności równa się całemu czasowi trwania obser­wacji.Opracowanie wyników dzieli się na dwa etapy: zestawienie wyników na druku RO-1; opracowanie wniosków na odwrocie druku RO-1.W zestawieniu wyników pomija się czas wykonania właściwego, ponie­waż głównym celem fotografii jest odnotowanie czasu bezproduktywnego (niepracy).Czas, w którym robotnik nie pracuje, dzieli się na klasę przerw i klasę strat. Przez przerwy rozumie się wszystkie kategorie czasu, które wchodzą w skład czasu normowanego, natomiast przez straty rozumie się wszystkie te zjawiska, które składają się na czas nienormowany.W każdej klasie uwzględnia się jeszcze grupy, które tworzą różne rodzaje czasu — tak jak to podaje klasyfikacja czasu, np. tot i too tworzą razem grupę to; tfo i tfn tworzą razem grupę tf; txt i txo tworzą grupę txot, tylko czasy txi i tpz nie podlegają podziałowi.Zestawienie wyników wykonuje się w oparciu o te zasady, wpisując do odpowiednich rubryk karty RO-1 sumy odpowiednich czasów. Ostat­nim punktem zestawienia jest na końcu mała tabelka, w której zapisuje się: początek obserwacji, koniec obserwacji, wylicza czas trwania obser­wacji ogólnie wraz z podziałem na czas pracy i niepracy, a następnie po wyliczeniu podaje się procent pracy i procent niepracy. .Na odwrocie druku RO-1 są trzy działy; dwa z nich wypełnia się przed przystąpieniem do fotografowania, dotyczą bowiem poznania pracy. Są to: szkic organizacji stanowiska roboczego i opis organizacji, metod i warun­ków pracy. Ostatni dział wypełnia się po przeprowadzeniu fotografii, prze­znaczony jest bowiem na zaproponowanie usprawnienia pracy.Podobnie opracowuje się zestawienia fotografii zespołowej, wpisując do każdej indywidualnej karty RO-1 wszystkie dane naniesione w arkuszu RO-4 w czasie przeprowadzania fotografii zespołowej.Po opracowaniu kart opisowych dla indywidualnych lub zespołowych fotografii dnia pracy należy zestawić uzyskane wyniki w celu wyli­czenia średnich. Średnie bowiem będą stanowić podstawę do wy­ciągania coraz ogólniejszych wniosków. W zestawieniach należy łączyć stanowiska jednakowych rodzajów albo o jednakowych warunkach pracy, aby wnioski były wyciągane prawidłowo. Można łączyć: stanowiska identyczne, bez względu na to, w którym zespole czy na jakiej zmianie są dokonywane pomiary, stanowiska o jednakowej złożoności pracy, np. prace ręczne (szycie), stanowiska obejmujące wszystkie prace ręczne: prace z igłą, prace z przyrządem, prace bez igły i bez przyrządu, wszystkie stanowiska wydziału, np. szwalni: — na maszynach stębnówkach, na maszynach specjalnych, — ręczne, prasowalnicze, 5) dla wydziałów podstawowych zakładu — szwalnia plus krojownia.Zestawienia te wykonuje się na specjalnym druku RO-3 (patrz str. 458).Przebieg wykonania zestawienia jest taki sam, jak dla druków RO-T. Nowe w tym zestawieniu są pozycje wyliczenia czasów średnich. Wylicza się je z sumy wszystkich czasów danej grupy, klasy, dzieląc ją przez liczbę zestawionych razem fotografii, chociażby nawet niektóre czasy występowały nie we wszystkich fotografiach, np.: czas strat z przyczyn technicznych wystąpił tylko w dwu fotografiach i wyniósł 16,50 minuty. W zestawieniu jest 5 fotografii, a zatem: 16,5 min : 5 = 3,30 min Czas wykonania oblicza się osobno w każdej fotografii — odej­mując czas niepracy (przerwy plus straty) od globalnego czasu trwania całej obserwacji.Podobnie postępuje się z wyliczaniem globalnym czasu pracy i niepracy w łącznym czasie wszystkich obserwacji.

okna pcv

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.