Odzież - NORMOWANIE ZUŻYCIA SUROWCA NA WYROBY ODZIEŻOWE

Surowiec w produkcji odzieży przedstawia 80 -i90% całości kosztów związanych z produkcją. Oszczędność surowca wpływa w wysokiej mie­rze na potanienie wyrobów odzieżowych. Racjonalne wykorzystanie tka­nin w produkcji jest więc zagadnieniem wielkiej wagi. Uzyskanie oszczę­dności materiału można osiągnąć przez: zmniejszenie zużycia tkanin na jednostkę produkcji, zmniejszenie strat tkanin (resztki, odpady), walkę z marnotrawstwem tkanin w czasie produkcji. Rozwiązaniu pierwszego z tych problemów służy normowanie zużycia tkanin. Normowanie zużycia tkanin jest to określenie maksy­malnej ilości tkaniny niezbędnej do wykonania jednostki wyrobu, odpo­wiadającego stawianym wymaganiom w określonych warunkach produk­cyjnych. Nie jest to wielkość stała — ulega zmianom w zależności od zmiany warunków technicznych i organizacyjnych. Normy obniżone na skutek podniesienia się poziomu technicznego i organizacyjnego pracy oraz wzrostu kwalifikacji pracowników nazywane są normami progre­sywnymi. Rozróżnia się trzy rodzaje norm zużycia surowca: techniczne, statystyczne, laboratoryjno-doświadczalne.Najbardziej racjonalną jest norma techniczna, wyznacza bo­wiem potrzebną ilość tkaniny wraz ze stratami i odpadami, które powstają przy produkcji odzieży.Normy zużycia tkaniny opracowuje dla siebie każdy zakład na każdy nowy wzór odzieży. Podstawą do opracowania normy są wskaźniki wypadów wewnętrznych opracowane przez Centralne Labora­torium Przemysłu Odzieżowego. Dotyczą one zarówno tkanin gładkich, jak i deseniowych. Wskaźniki te zostały zebrane w tabele (tab. 11.1). Opracowano je w oparciu o duży materiał statystyczny i doświadczenia praktyczne, które wskazują, że stosunek powierzchni układu szablonów do powierzchni szablonów o różnych wzorach odzieży tej samej grupy asor­tymentowej jest zbliżony.Objaśnienia nazw i pojęć podstawowych Pojęcia: procentówka, szablon, komplet szablonów, zostały objaśnione w rozdziale „IX. Dokumentacja wytwórcza".ROzmiarowzrost jest to wielkość artykułu odzieżowego przedstawiona w formie ułamka, gdzie licznikiem jest miara wysokości człowieka po­bierana w obuwiu i bez nakrycia głowy, zaś mianownikiem jest rozmiar, czyli miara obwodu gorsu (u kobiet) lub obwodu klatki piersiowej (u męż­czyzn i dzieci), np. 158/88, 166/92 itd.

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.