Odzież - MODELOWANIE RÓŻNYCH CZĘŚCI ODZIEŻY

Przygotowanie manekina. Manekin należy dobrać do figury osoby, dla której wykonujemy model. Grubą kolorową włóczką lub taśmą klejącą oznacza się na manekinie wszystkie linie pionowe i poziome, linie głębo­kości pachy, szwu na ramieniu, linie pasa, linię bioder, środki przodu i pleców (rys. 14.8). Linie te ułatwia­ją modelowanie, dokładne umiejsco­wienie cięć zgodnie z żurnalem.Przy modelowaniu przestrzennym należy dobierać manekin o jeden rozmiar większy od rozmiaru mode­lu — ze względu na niezbędne luzy potrzebne w odzieży. Przy modelo­waniu na manekinie uzyskanie nie­zbędnych luzów przewidzianych dla różnej grubości tkaniny oraz zastoso­wania odzieży jest w zasadzie nie­możliwe, dodawanie na luzy bezpo­średnio przy modelowaniu utrudnia uzyskanie właściwej linii. Modelowanie można rozpocząć od przodu lub od tyłu, nie ma to wpływu na właciwe wykonanie modelu.Modelowanie bluzki podstawowej. Najbardziej odpowiednią tkaniną do modelowania jest surówka lub usztywniona gaza. Przygotowuje się kawałki tkaniny odpowiadające długości modelowanej sztuki oraz 1/z sze­rokości tyłu z dodaniem na spięcie. Podwójnie złożoną tkaninę przypina się do środka pleców w trzech miejscach — przy wykroju szyi, na łopatce i na linii bioder (szpilki wpinamy poziomo). Zbywający materiał wycina się zgodnie z oznaczonym na manekinie wykrojem szyi i pachy. Następnie upina się zaszewkę na ramieniu, której głębokość zależeć będzie od rodzaju figury. Zaszewkę o długości 10 -f12 cm umieszcza się w odległości 4 cm od wykroju szyi. Dla figur o bardzo pochyłych plecach można robić 2 zaszew­ki lub wprowadzić cięcie, które pozwoli na dokładne dopasowanie odzieży do figury. Następnie przycina się zbywający materiał przy wykroju pachy na ramieniu i z boków, pozostawiając tylko ok. 2 cm na szwy (rys. 14.9).Zachowując tę samą kolejność czynności modeluje się przody (rys. 14.10). Przypina się tkaninę do środka przodu (podnosząc o 8 -410 cm powyżej podkroju szyi), na linii gorsu z przodu i z boku i na linii bioder. Zbywający materiał spina się na ramieniu w zaszewkę, umiejscowiając ją w odległości 4-7-5 cm od wykroju szyi. Miejsce ustawienia zaszewki zależne jest od fasonu, a głębokość — od obwodu gorsu i postawy sylwetki (sylwetka sprężysta wymaga głębszej zaszewki przy tych samych obwo­dach). W następnej kolejności łączy się ramiona i boki przodów i tyłu i wyrównuje linię dołu.Modelowanie kołnierzyka. Przypina się do wykroju szyi prostokąt pa­pieru, którego wielkość odpowiada długości i szerokości kołnierza. Na upiętym kawałku znaczy się ołówkiem fason zgodny z rysunkiem żurna-lowym, nadając mu właściwy kształt. Dalsze czynności zależne są od ro­dzaju kołnierza (stojący, wykładany lub płaski).Aby uzyskać kołnierzyk wykładany, należy przypięty pa­pier rozciąć w kilku miejscach od brzegu do wszycia kołnierza (co 2 cm) i rozstawić rozcięte paski o tyle, ile wymaga tego fason. Rozstawienie pasków o 1 cm pozwoli uzyskać kołnierz wykładany, przy szer­szym rozstawieniu można otrzy­mać kołnierz płaski. Rozstawione pasy podkleja się, aby uzyskać w ten sposób wła­ściwy kształt kołnierza.Kontrola wykonanej formy na manekinie. Boki i ramiona spina się w taki sposób, by można było zdjąć model z manekina nie wyjmu­jąc szpilek. Przed zdjęciem trze­ba ołówkiem zaznaczyć linie, po których jest spięta forma. Zdję­ty model można sprawdzić na figurze mierząc tylko prawą stronę. Po zmierzeniu model rozkłada się, wyrównuje linie, przycina zbywające szwy zostawiając tylko 2 cm, znaczy punkty spotkania, sprawdza z wymiarami i fastryguje całość do przymie­rzenia na manekinie lub modelce (rys. 14.11).Do modelowania kimona, reglanu, peleryn lub samego rękawa należy dopiąć do manekina rękę zrobioną z tkaniny i wypchaną ścinkami tkaniny lub trocinami.Modelowanie rękawa. Przy modelowaniu rękawa przygotowuje się tkaninę odpowiadającą długości i szerokości rękawa. Środek przypina się na wysokości szwu ramienia, nadając nitkom osnowy kierunek wzdłuż ręki. Następnie upina się kulę rękawa zgodnie z kształtem linii pachy, podwijając nadmiar tkaniny. W następnej fazie pracy spina się rękaw od góry w dół ustalając szerokość i długość rękawa, oznacza się kulę rękawa, miejsce na zeszycie zaszewki łokciowej, długość i punkty spotkania. Po zmodelowaniu rozkłada się rękaw na płasko w celu dokładnego wyrówna­nia i nadania właściwego kształtu.Modelowanie spódnic odbywa się na takich samych zasadach, jak modelowanie tyłu i przodów: przypina się tkaninę do środka przodu i tyłu (rys. 14.12), oznacza się długość bioder (małe i duże biodra), spina bok od wysokości bioder w dół, spina zaszewki z przodu i z tyłu, spina bok od bioder w górę, wyrównuje się linię pasa, oznacza punkty spotkania, rozkłada się formę na płasko i kontroluje linię boku, zaszewek, bioder i pasa, spina się powtórnie i kontroluje na manekinie lub modelce. Modelowanie spódnic kloszowych na manekinie pokazuje rys.14.13.Opracowany. model w surówce jest wzorem wyjściowym do opraco­wania szablonów pierwowzorów. Przy modelowaniu żakietów, wiatrówek lub wdzianek i płaszczy stosuje się tę samą kolejność poszczególnych czyn­ności, uwzględniając większe luzy, niezbędne w odzieży tego typu.

szybko i sprawnie tłumacz szczecin dostępny od zaraz | pozycjonowanie strony | pozycjonowanie stron | Gotowe prace magisterskie i pisanie prac licencjackich oraz prace inżynierskie.

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.