Odzież - MIGAWKOWE BADANIE CZASU PRACY

Badania czasu uzupełniającego i wykorzystania dnia pracy przepro­wadzane były dotychczas metodą fotografii dnia roboczego. Metoda foto­grafii jest pracochłonna, wymaga przy tym wielu obserwatorów, jest nie­wygodna zarówno dla prowadzącego obserwacje, jak i dla obserwowa­nych. Tę pracochłonną, żmudną metodę można zastąpić innym rodzajem badań, tzw. badaniem migawkowym. Migawkowe badania zostały wpro­wadzone do przemysłu przez Anglików już w roku 1935 i dały dobre wy­niki. Metoda ta polega na pobieraniu próbek (krótkie obserwacje stano­wisk roboczych) i określaniu na ich podstawie proporcji czasu przerw i czasu pracy. Metoda badań migawkowych oparta jest na rachunku praw­dopodobieństwa, prawie wielkich liczb i matematyce statystycznej.Zaletą tej metody jest swoboda w prowadzeniu obserwacji oraz nie­używanie narzędzi do pomiaru czasu.Stosowanie metody badań wyrywkowych jest stosunkowo proste. Cała praca polega na wielokrotnym stwierdzeniu, co w danej chwili dzieje się na obserwowanym stanowisku, i to nie tylko na jednym, ale kolejno na wszystkich stanowiskach na tej sali produkcyjnej, albo tylko na tych, które zostały wytypowane do obserwacji. Stwierdzenia takie powtarzają się w dłuższym lub krótszym odstępie czasu, o nieregularnych porach, aby w ten sposób zaobserwować wszystkie możliwe okresy dnia roboczego. Przy odpowiednio dużej ilości spostrzeżeń będzie można przeprowadzić analizę zjawisk i wyciągnąć wnioski o dużym prawdopodobieństwie.Metodą tą można stwierdzić: jaka część dnia pracy jest porą, w której robotnicy najlepiej pracują, jaka część dnia jest porą o osłabionym tempie pracy, jaki jest stopień wykorzystania czasu pracy różnych typów maszyn oraz robotników, jaki jest stosunek przerw do czasu pracy itp.

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.