Odzież - Mechanizm transportu tkaniny

Mechanizm transportu tkaniny ma za zadanie przesunięcie tkaniny po wykonaniu ściegu. Przesunięcie po jednym ściegu nazywa się skokiem ściegu. Przesuwanie tkaniny odbywa się zwykle po zakończeniu pracy igły, kiedy wyszła już ona z tkaniny. Ten rodzaj transportu jest stoso­wany w większości maszyn stębnówek i nazywa się transportem dolnym. W maszynach, w pracy których ważnym momentem jest wła­ściwe przemieszczenie tkaniny w czasie szycia, np. w maszynach specjalnie przystosowanych do wszywania rękawów, stosuje się dodatkowe urządze­nie pozwalające na górny transport tkaniny w czasie wykonywania ściegu przez igłę.Mechanizm transportu tkaniny składa się z dwu współpracujących ze sobą oddzielnych zespołów mechanizmów. Są to: mechanizm transportera, mechanizm dociskowy.Mechanizm transportera jest dosyć skomplikowany i składa się z na­stępujących części: — mechanizmu napędu poziomego, mechanizmu napędu pionowego, dźwigni transportera, układu dźwigniowego regulującego kierunek i długość ściegów. Mechanizm napędu poziomego (rys. 4,22) jest zbudowany następująco: na wałku głównym osadzona jest krzywka. Krzywkę obejmują widełki dźwigni widełkowej. Drugi koniec dźwigni widełkowej połączony jest prze­gubowo z dźwignią wałka napędu poziomego, znajdującego się pod płytą głowicy od tyłu maszyny. Drugi koniec tego wałka napędu poziomego (strona lewa) połączony jest również przegubowo z dźwignią transportera. Obroty wału głównego zostają przy pomocy krzywki, dźwigni widełkowej i wałka napędu poziomego zamieniane na ruchy dźwigni transportera do przodu i do tyłu.Mechanizm napędu pionowego jest zbudowany podobnie. Na wale głównym osadzony jest mimośród, na nim zamocowany jest korbo-wód, którego drugi koniec połączony jest przegubowo z dźwignią wałka napędu pionowego, umieszczonego pod płytą głowicy z przodu. Drugi ko­niec wałka napędu pionowego (strona lewa) zakończony jest dźwignią, na końcu której znajduje się rolka. Rolka ta stanowi ruchome połączenie wałka napędu pionowego z dźwignią ząbków. Obroty wału głównego zo­stają za pomocą tego urządzenia zamienione na ruchy dźwigni transpor­tera w dół i w górę.Dźwignię transportera przedstawia . Znajduje się ona pod płytą głowicy bezpośrednio pod częścią czołową maszyny. Na środku dźwigni osadzony jest transporter. Ta budowa transportera umożliwia mu wykonywanie skomplikowanego ruchu (rys. 4.25), który w wyniku złożenia dwu różnych ruchów (w przód i w tył oraz w górę i w dół) odbywa się po linii elipsoidalnej i powoduje, że transporter w pewnym momencie wyłania się spod płytki ściegowej, przesuwa się do tyłu (w tym momencie podaje tka­ninę — ruch roboczy), obniża się i wraca do przodu (ruch jałowy).Im bardziej płaska jest elipsa, po której porusza się transporter, tym dłuższy jest moment, gdy transporter wystaje ponad płytkę ściegową, co gwarantuje lepszy docisk tkaniny i równomierne jej przesuwanie (rys. 4.26).Aby tkanina mogła być przesunięta, nacisk wywierany przez stopkę, która współpracuje z transporterem przy przesuwaniu tkaniny, i tarcie tkaniny o stopkę muszą być mniejsze niż tarcie tkaniny o transporter. Aby zwiększyć siłę tarcia transportera, powierzchnia jego ponacinana jest w ząbki (stąd potoczna nazwa ząbki). Forma i wymiary ząbków bywają różne w zależności od rodzaju i grubości zszywanych tkanin. Stosuje się ząbki daszkowe jednoi dwustronne i ząbki piramidowe (rys. 4.27). Ważne są wymiary ząbków i ich gęstość.W rozmaitych typach maszyn stosuje się różne kształty transportera — dwu-, trzyi czteropasmowe (rys. 4.28). Kształtowi roboczej uzębionej czę­ści transportera odpowiada kształt wycięć w płytce ściegowej. Płytka ściegowa jest tym elementem w maszynie, który jest bezpośrednio z wykonywaniem ściegów i przesuwaniem tkaniny. W płytce znajduje się otwór na ząbki i na igłę, a jej śliska, gładka powierzchnia zmniejsza opór przesuwanej tkaniny. Płytka ściegowa składa się z dwu części: stałej, umocowanej dwoma wkrętami do płyty maszyny — to część robocza, i zasuwki, która umożliwia zakładanie bębenka do chwytacza.Układ dźwigniowy regulujący kierunek i długość ściegów działa na dźwignię widełkową i zmienia­jąc odpowiednio jej położenie de­cyduje o długości skoku ściegu oraz o kierunku ruchu transporte­ra. Zmianę układu dźwigni wideł­kowej powoduje dźwignia dwura-mienna, której jedno ramię zamo­cowane jest na stałe w korpusie maszyny, drugie zaś połączone jest z dźwignią widełkową. Oba ramio­na połączone są ze sobą ruchomy­mi węzłami walcowymi. Od dźwig­ni dwuramiennej wyprowadzona jest na zewnątrz korpusu dźwignia, której przesuwanie w górę lub w dół zmienia układ dźwigni dwuramiennej, a za jej pośrednictwem zmienia również położenie dźwigni widełkowej, podnosząc ją wyżej lub opuszcza­jąc niżej.Inne rozwiązanie regulatora długości ściegu przedstawia rys. 4.30. I tu urządzenie działa na dźwignię widełkową w ten sposób, że powoduje ona z kolei krótsze lub dłuższe wahnięcia wałka napędu poziomego. Regulator tego urządzenia wyprowadzony jest na zewnątrz korpusu głowicy. Przez pokręcanie gałki umieszczonej na jego zakończeniu w prawo lub w lewo reguluje się długość ściegu.Mechanizm dociskowy (stopka) Mechanizm dociskowy (rys. 4.31) współpracuje z .mechanizmem trans­portera. Składa się z pręta stalowego osadzonego w czołowej części gło­wicy, bezpośrednio za prętem igły. Górny koniec tego pręta ma swoje łożysko w tulei regulacyjnej, wkręconej w korpus głowicy, dolny — przecho­dzi przez pochwę prowadzącą. Na pręt nałożona jest sprężyna dociskająca, która jednym końcem dotyka tulei regulującej, a z drugiej strony pochwy prowadzącej. Do pochwy prowadzącej dotyka dźwignia, która przy pod­noszeniu stopki naciska na kołek wyporowy przechodzący przez środek naprężacza nici. Ruch ten powoduje zwolnienie nacisku tarczek (rys. 4.31 b). Z drugiej strony, od dołu dotyka pochwy prowadzącej podnośnik stopki. Na dole pręta zamocowana jest stopka.Rozróżniamy dwa rodzaje stopek: stałą i przegubową. Stopka stała zamocowana jest na pręcie nieruchomo i stale wywiera całą swą powierz­chnią jednakowy nacisk na tkaninę, niezależnie od tego, czy tkanina zszy­wana jest równa na całej powierzchni, czy też ma jakieś zgrubienia (np. inne szwy). Stopka przegubowa składa się z dwu części — nieru­chomego uchwytu, zamocowanego na pręcie stopki i osadzonych na nim przegubowo sanek, któ­rych tył i przód są lekko unie­sione w górę. Stopka taka przy zszywaniu zgrubień unosi się lekko z przodu nie naciskając nadmiernie na tkaninę i nie zsuwając jednej warstwy z dru­giej, a potem przegina się przo­dem w dół unosząc tył sanek, co ułatwia spokojne przejście zgru­bienia spod igły. We wszystkich maszynach przemysłowych i w większości maszyn domowych stosuje się teraz stopki przegu­bowe Mechanizmy sterowania i re­gulacji Naprężacz nici górnej ma za zadanie utrzymanie na­ciągu nici górnej w celu otrzymania właściwego wiązania ściegu w środku tkaniny. Naprężacz nici umieszczony jest na czołowej części korpusu maszyny, na drodze nici między szpulką i uszkiem igły. W kor­pusie naprężacza założony jest trzpień, na który kolejno nałożone są dal­sze części naprężacza: sprężyna naciągająca nitkę, dwie tarczki napręża­cza złożone symetrycznie, miseczka dociskowa z żeberkiem i sprężyna stożkowa (rys. 4.33). Całość utrzymana jest nakrętką, którą można zmniej­szać łub powiększać nacisk sprężyny na tarczki. Od strony osadzenia kor­pusu w głowicy maszyny, przechodzi przez jego środek wałek wyporowy połączony specjalną dźwignią ze stopką. Jego zadaniem jest zwalnianie nacisku tarczek na nić, w czasie gdy maszyna nie pracuje.Podnosząca się do góry stopka wywiera nacisk na dźwignię, a ta z ko­lei naciska kołek wyporowy, ten znowu naciska trzpień naprężacza, a trzpień odsuwa miseczkę naprężenia i ściska sprężynę stożkową (żeberko miseczki założone w napięcie trzpienia umożliwia tę operację) zwalniając w ten sposób nacisk tarczek naprężenia. Nić może teraz swobodnie prze­chodzić między tarczkami.Istnieje kilka odmian naprężacza nici, ale zasadnicze części są zawsze te same i taka sama jest praca — naprężanie nitki w czasie tworzenia ście­gu i zwalnianie nacisku po podniesieniu stopki do góry, umożliwiające swo­bodne wyjęcie roboty spod maszyny.Mechanizm włączania i wyłączania wału głównego maszyny Wał główny leży w łożyskach korpusu maszyny. Na końcu wału z pra­wej strony maszyny zamocowana jest nieruchomo tulejka. Na niej osadzone jest luźno koło rozpędowe, za kołem nałożony jest pierścień sprzęgła i wkręcana w tulejkę tarcza sprzęgła. Dokręcanie tarczy powoduje nacisk pierścienia na koło, a tym samym i nacisk koła na tulejkę. Wskutek tarcia powstałego między tarczą a pierścieniem i między pierścieniem a tulejką, obroty koła rozpędowego zostają przenoszone na wał główny. Rozkręcenie tarczy sprzęgła likwiduje to tarcie i tym samym wyłącza obroty wału głównego i maszyny. Wyłączenie wału głównego stosuje się podczas nawi­jania nici na szpuleczkę bębenka.Mechanizmy i urządzenia pomocnicze Nawijacz nici. Są różne systemy konstrukcji nawijacza nici, ale zasad­nicze części są prawie jednakowe. Wyróżniamy więc: trzpień, na który zakłada się szpulkę do nici, tarczki natężenia, przekładnię, za pomocą któ­rej nawijacz nici pobiera ruch od maszyny, oraz układacz nitki, który spra­wia, że nitka nawijana na szpuleczkę układa się równomiernie na całej szpulce.Nawijacz nici może być zatem umocowany na stole maszyny zupełnie niezależnie od całej głowicy i mieć tylko zetknięcie z przekładnią pasową nadającą ruch kołu rozpędowemu maszyny. Taki rodzaj nawijacza spotyka się najczęściej w maszynach przemysłowych, może on bowiem działać pod­czas pracy maszyny. Wyłącza się zwykle automatycznie po nawinięciu wy­starczającej ilości nici na szpulkę.Inny rodzaj nawijacza, to nawijacz umocowany na stałe do osłony koła rozpędowego — typ prawie już nie stosowany. Występują również nawija-cze całkowicie wbudowane w korpus głowicy i tylko w czasie nawijania nici wysuwa się z korpusu trzpień, na który zakłada się szpuleczkę.Oświetlenie w maszynach do szycia Coraz częściej w maszynach szwalniczych zakłada się instalację oświe­tleniową. Stwarza to bowiem dużo korzystniejsze warunki pracy. Pod uwa­gę bierze się dobre oświetlenie części pracujących (igły i stopki) oraz zszy­wanej tkaniny. Lampy mogą być umieszczone na zewnątrz lub wewnątrz korpusu maszyny. Kształty lamp zewnętrznych i miejsce umocowania są różne w maszynach pochodzących z różnych firm. Zawsze jednak spełniać muszą podstawowe warunki — dobrze oświetlać miejsce pracy i nie razić oczu pracującego.Napięcie w instalacji oświetleniowej wynosi zwykle 220 V. Korzyst­niejsze jest jednak zastosowanie transformatorka i obniżenie napięcia, gdyż żarówki niskowoltowe są odporne na wstrząsy i drgania, a przy tym sa­mym zużyciu prądu dają większą wydajność świetlną. Instalacja oświetle­niowa w maszynie musi być zawsze uziemiona za pomocą trzeciego prze­wodu lub wtyczki typu „stykochron".

przedszkole niepubliczne mokotów | szkoła policealna w warszawie | szkoła jogi w Krakowie | Tłumacz języka angielskiego

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.