Odzież - MASZYNY KROJCZE RĘCZNE

Do maszyn krojczych ręcznych zalicza się: maszynę krojczą z nożem wielokątnym, maszynę krojczą z nożem tarczowym i maszynę krojczą z nożem pionowym. Każda z tych krajarek inaczej pracuje i do innego celu jest używana.Krajarka z nożem wielokątnym (rys. 13.2) pracuje na zasadzie działa­nia nożyc. Obracająca się wielokątna tarcza spełnia rolę jednej dźwigni nożyc, rolę drugiej dźwigni spełnia specjalna podkładka zamocowana na podstawie noża. Noże wielokątne mogą być czworokątne i wtedy ich boki są lekko zaokrąglone, lub ośmioczy dziesięciokątne.Maszyna działa prawidłowo, dopóki nie wytworzy się luka między tarczą noża i podkładką (tkanina jest wtedy przy krojeniu wciągana w ma­szynę). Należy wtedy dosunąć podkładkę do tarczy noża. Obsługa noża jest prosta — podstawę noża podsuwa się pod ostatnią warstwę tkaniny (najniższą), ustawia nóż naprzeciw naznaczonej do cięcia linii, włącza silnik i przesuwa się wolno krajarką po linii cięcia. W czasie nawet krót­kich przerw w pracy należy wyłączać silnik, gdyż w tego typu krajarce jałowa praca maszyny wywołuje niepotrzebne wzajemne ścieranie się po­wierzchni tnących, co w konsekwencji powoduje częstsze ostrzenie noża i regulowanie położenia podkładki i noża. Do ostrzenia tarczę noża zdej­muje się.Praca tą krajarką jest stosunkowo łatwa, gdyż jest ona lekka i prosta w obsłudze. Nie można nią przecinać wyższych nakładów ani tkanin gru­ bych. Krajarki z nożem tarczowym wielokątnym służą do krojenia tkanin jedwabnych i dzianin zwarstwowanych w niewysokie stosy 30 -440 mm.Krajarka z nożem tarczowym (rys. 13.3) osadzona jest na prostokątnej podstawie o wymiarach 200 X 130 mm. Jej przednia część w formie daszka jest ruchoma i za pomocą sprężyny dociskana do powierzchni stołu, reszta podstawy spoczywa na czterech małych rolkach osa­dzonych na końcach resorów, które amortyzują wstrząsy wy­woływane pracą silnika. Na tej podstawie osadzony jest piono­wo lekko skośnie silnik, który swoje obroty przekazuje tarczy noża za pośrednictwem układu stożkowych kół zębatych. Tar­cza noża zabezpieczona jest od tyłu osłoną. Z przodu przed tarczą osadzona jest łapka, którą w czasie krojenia opu­szcza się na tkaninę. Chroni ona rękę przed podsunięciem w czasie pracy pod wirujący nóż. Stały szybki ruch noża z góry ną tkaninę powoduje jej dociskanie do stołu i ułatwia krojenie.Niewygodne przy pracy krajarką tarczową jest to, że gdy górna war­stwa tkaniny jest już przekrojona najdalej wysuniętą częścią noża, dolne warstwy są jeszcze niedocięte do tego samego miejsca. Duża szerokość tarczy noża utrudnia manewrowanie, zwłaszcza tam, gdzie trzeba ciąć po liniach silnie zaokrąglonych. Dlatego krajarki tarczowe są stosowane głównie do rozkroju podszewek, tam gdzie jest wiele linii prostych.Nóż krajarki tarczowej można ostrzyć bez zdejmowania go, nawet w czasie pracy maszyny. Ma ona bowiem specjalne urządzenie do ostrze­nia, składające się z dwu kółek szlifierskich, które za pomocą dźwigni do­ciska się do noża z obu stron jednocześnie.Krajarką tarczową można przecinać nakłady tkanin lekkich i gład­kich do wysokości 70 mm, to jest takich, których wysokość nie przekracza połowy średnicy tarczy noża (tarcze mają ok. 150 mm średnicy).Krajarka z nożem pionowym (rys. 13.4), podobnie jak krajarka tar­czowa, jest osadzona na prostokątnej podstawie z daszkiem. Wymiary podstawy są odpowiednio większe i wynoszą 270 X 200 mm, aby dosyć wysokiej maszynie zapewnić wystarczającą stateczność. Krajarka ta jest wyższa od tarczowej, gdyż jej elementem roboczym jest nóż poruszający się pionowo ruchem postępowo-zwrotnym, z góry na dół i z dołu do góry. Nóż ten osadzony jest w pionowym łożysku, a górna jego część złączona jest z mechanizmem przekładni korbowodowo-przegubowej, poprzez su­wak poruszający się w prowadnicy. Przekładnia ta zamienia ruch obro­towy silnika na ruch postępowo-zwrotny noża (rys. 13.4 — 4, 5, 6).Przed ostrzem noża osadzona jest ruchoma łapka, która spełnia dwoja­kie zadanie: przyciska wierzchnią warstwę tkaniny, aby jej nie podrywał powracający w górę nóż, i chroni ręce przed podsunięciem pod nóż. Od tyłu maszyny osadzona jest rękojeść, za pomocą której prowadzi się ma­szynę przy krojeniu. Tuż przed rękojeścią, w zasięgu palców ręki prowa­dzącej krajarkę, znajduje się włącznik silnika.Nóż krajarki jest krótszy od łożyska, w którym się porusza, mniej więcej o 50 mm. Noże produkowane są z blachy stalowej o grubości 1 1,5 mm. Dolna część noża jest zaokrąglona lub ma kształt kąta ostrego. Zaokrąglonych noży używa się do krojenia tkanin miękkich, zaś ostrego do tkanin grubych i twardych. Krajarki ręczne mogą być zaopatrzone w lampy elektryczne, które wysunięte do przodu dobrze oświetlają miej­sce cięcia. W przemyśle stosuje się najczęściej krajarkę z nożem piono­wym typu Curris. Służy ona do przekrawania nakładów tkanin na mniejsze części.W mniejszych zakładach produkcyjnych, które nie mają krajarki taś­mowej, tego typu krajarki ręcznej (Curris) można używać do precyzyj­nego wykrawania elementów odzieży, po ustawieniu jej podstawy w za­głębieniu specjalnie przygotowanym w płycie stołowej. Pod nóż unieru­chomionej krajarki można swobodnie podsuwać obu rękami poszczególne części nakładu do precyzyjnego wykrawania elementów odzieży, tak jak do maszyny taśmowej.Krajarki ręczne muszą być podłączone do źródła prądu długim prze­wodem. Przewód powinien być odpowiednio podwieszony, aby nie prze­szkadzał w pracy krajarki i nie plątał się po przecinanej tkaninie. W tym celu pod sufitem sali krojowni rozciąga się stalowe linki, po których prze­suwają się zamocowane na kółkach uchwyty. Tymi uchwytami mocuje się przewód nad stołem, a przesuwające się po lince kółka pozwalają na łatwe przesuwanie noża po stole w różnych kierunkach (rys. 13.5). Często, aby skrócić długość przewodów, zakłada się bezpośrednio pod sufitem dwa lub trzy odsłonięte przewody, jak na linii trollejowej, po których porusza się wózek przewodzący prąd. Z wózka zwisa przewód sznurowy, który włącza się do kontaktu krajarki. Instalacja elektryczna dla kraja­rek ręcznych powinna być, jak wszystkie tego rodzaju urządzenia prze­mysłowe, uziemiona.W przemyśle stosuje się następujące typy krajarek ręcznych: Typ krajarki Charakterystyka Fischer — typ OK-54 i inne Krajarka z no­żem tarczowym Krajarka z no­żem pionowym — Curris Wysokość nakładu tkaniny do 2 cm, średnica noża 8 cm, moc silnika 450 W, napięcie 220 V. Ciężar 2,2 kg Wysokość nakładu tkaniny od 5 -r6 cm, średnica noża 15 cm, moc silnika 475 W. Liczba obrotów/minutę 3000, prędkość ruchu noża 12 m/sek.Wysokość nakładu 15 cm, wysokość krajarki do 50 cm, ciężar 15 kg, wysokość nogi 17,9 cm, grubość do 0,8 cm, szerokość 2,3 cm, długość podstawy 27 cm, długość noża 18,5 cm, szer. noża 2,2 -i2,5 cm, grubość do 0,8 cm. Wielkość skoku noża 3 cm, prędkość 4,5 m/sek.Przebieg pracy przy krojeniu krajarkami ręcznymi Przede wszystkim należy sprawdzić, czy przewód jest należycie pod­łączony, a maszyna jest w stanie gotowości do pracy. Następnie ustawia się maszynę na stole krojczym w miejscu, gdzie w układzie szablonów przebiegają, przez całą mniej więcej szerokość, linie proste. Podstawę noża podsuwa się pod najniższą warstwę tkaniny, opuszcza stopkę zabez­pieczającą i włącza maszynę. Prawą ręką wolno przesuwa się nóż po narysowanych konturach elementów, tak aby nie przekroczyć konturu w żadnym kierunku. W czasie krojenia lewa ręka — ułożona na tkaninie przed nożem — lekko ją naciska i przesuwa się równomiernie z ruchem noża. Po zakończeniu pracy należy natychmiast wyłączyć silnik.Konserwacja krajarek ręcznych Właściwa konserwacja polega na czyszczeniu, oliwieniu i na regular­nym — przewidzianym planem — remoncie.W krajarce o nożu tarczowym smaruje się łożyska silnika i układ kół zębatych. Łożyska silnika smaruje się towotem Ł 1 w czasie remontu, a układ kół zębatych smaruje się towotem T 1 .-f2 razy w miesiącu.W krajarce o nożu pionowym smaruje się łożyska silnika, główki bolca wahadłowego, suwak w prowadnicach, rolki pod podstawą. Łożyska silnika smaruje się towotem Ł w czasie remontu. Główki bolca i suwak smaruje się olejem do maszyn do szycia co 3 -44 godziny w czasie pracy maszyny. Dolną część noża prostego ostrzy się osełką po wyjęciu z łożyska, część pio­nową ostrzy się bez wyjmowania.Zasady bezpieczeństwa przy pracy krajarką ręczną krajarka musi być uziemiona, nie wolno pracować sprzętem, do którego obudowy nastąpiło przebicie prądu, sznur krajarki musi być podwieszony, nie wolno pracować bez opuszczenia ochronnej łapki, nie wolno podsuwać rąk blisko pracującego noża, pracować należy z uwagą i w skupieniu (nie rozmawiać w czasie pracy, nie rozglądać się), uważać na prawidłowe chwyty rąk.

testy inteligencji | kurs windsurfingu | Różnego typu czynniki szkodliwe można analizować w laboratorium. | platforma e-learningowa | Rzecznik praw obywatelskich | Kurs rysunku | szkoła językowa olsztyn

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.