Odzież - KONTROLA SUROWCA

Kontrola surowca dostarczonego przez fabryki włókiennicze do zakładu przemysłu odzieżowego odbywa się w oddziale przeglądalni i przemie-rzalni. Zadaniem tego odcinka kontroli technicznej jest stwierdzenie zgo­dności danych odnoszących się do badanej tkaniny, podanych na etykiecie wystawionej przez zakłady włókiennicze, ze stanem faktycznym. Praktyka wskazuje, że prawie nigdy te dwie wielkości nie są identyczne. Stwier­dzone różnice podlegają reklamacji. Praca brakarzy w tym dziale polega na przemierzaniu długości każdej tkaniny i stwierdzeniu jej szerokości w trzech miejscach: w odległości trzech metrów od początku i od końca sztuki i w środku całej długości sztuki, oraz na skontrolowaniu jakości i określeniu gatunku tkaniny. W tym celu odbywa się przegląd prawej strony tkaniny. Tkaniny złożone do tej operacji są rozkładane, a powierzchnia badanej tkaniny powinna być ustawiona pod kątem 45° do powierzchni stołu. Aby uzyskać to na­chylenie, zarzuca się tkaninę na odpowiednio ustawioną ramę. Powierzch­nia tkaniny musi być dokładnie oświetlona światłem dziennym lub takim światłem sztucznym, które jest najbardziej zbliżone do światła natural­nego. Zauważone błędy tkackie (niedobicia, gniazda, pomylony deseń itp. oraz błędy wynikające z barwienia i apreturowania, jak smugi, czy różne odcienie) oznacza się specjalną kredą po lewej stronie tkaniny na całej przestrzeni występowania błędu, a początek i koniec znaczy się jeszcze na krajce specjalną pieczątką brakarską, oznaczając w ten sposób granice występowania błędów. Wszystkie pomiary zostają zapisane w raporcie przeglądu tkaniny, a dla tkanin, które zostaną uznane za odpowiednie do produkcji, zostaje sporządzona nowa metryczka, na której uwidocznione są wszystkie występujące w sztuce błędy i zaznaczone są odcinki tkaniny, które należy odrzucić lub zużytkować na wykroje, w których błędy będą nie­widoczne. Praca w dziale przygotowania produkcji na odcinku kontroli surowca może być wykonana całkowicie ręcznie, przy użyciu prymitywnych metod badania, może być również dokonywana w sposób zmechanizowany na odpowiednio skonstruowanych maszynach (patrz str. 283). Zmechanizo­wanie prac kontroli tkanin umożliwia szybsze wykonanie tych prac, a tym samym przyspiesza cykl produkcyjny i stwarza prawidłowe warunki dla pracy biura przygotowania produkcji i dla pracy krojowni (dyspozycje rozkroju i krój bezresztkowy). Badanie tkaniny kończy się przeprowadzeniem prób na skurcz. W tym celu z całej partii surowca pobiera się z trzech różnych sztuk po trzy od­cinki tkaniny (jedną z początku sztuki, drugą z końca, trzecią ze środka — długość próby 1 m) i poddaje się je prasowaniu ręcznemu lub maszyno­wemu na wilgotno, w celu stwierdzenia procentu skurczu, zarówno w kie­runku osnowy, jak i wątku. Dopuszczalny skurcz wynosi 3 cm/l m. Do­puszczalny skurcz w długości (wzdłuż osnowy) uwzględnia się przy opra­cowywaniu szablonów roboczych i układów szablonów. Próby na skurcz przeprowadzane są jednak nie w oddziale przemierzalni, tylko w osobnej komórce metrologii. Należy zaznaczyć, że jedynie w przeglądalni i prze­mierzalni aparat kontroli technicznej stanowi jednocześnie podstawową kadrę szeregowych pracowników tego działu.

angielski dla firm kraków | szkolenia gliwice

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.