Odzież - KONTROLA KOŃCOWA

Praca brakarzy gotowej produkcji opiera się na Normie Resortowej RS-52 MPL-1712 „Jakościowanie gotowych wyrobów. Klasyfikacja błę­dów na podstawie i według GOST 471-41" obowiązującej od dnia 13 kwie­tnia 1955 r. Norma składa się z czterech części. Od 1966 r. obowiązuje również NP-64/P-84507 „Wyroby konfekcyjne — stopnie jakości", która podaje charakterystykę i podział błędów oraz charakterystykę stopni ja­kości w zależności od liczby błędów.I część mówi, jakie jest przeznaczenie normy. Norma obowiązuje w zakładach produkcyjnych, w składzie u odbiorcy, w sklepie detalicznym i służy do kontroli wyrobów gotowych na zamówienia państwowe (razem z opakowaniem).II część podaje klasyfikację wg grup odzieżowych. Wyroby gotowe dzieli się na grupy: płaszczowa, ubraniowa, kostiumowa, służbowa, pozostała odzież damska i bielizna, odzież zawodowa i ochronna, nakrycia głowy, kołdry.III część podaje zasady klasyfikacji. Określa błędy, z którymi wolno jednak odzież gotową zaliczyć do gatunku pierwszego. Są to błędy w miejscach niewidocznych i w widocznych, które jednak nie wpływają na obniżenie wyglądu wyrobu. Są to: błędy tkackie czy konfekcyjne w wyłogach spodnich, błędy w listewkach spodniowych prawej, lewej, w klinach, w ściąga­czach, w pasku, błędy na wewnętrznej stronie mankietów, błędy w koszulach męskich i damskich poniżej pasa, błędy w wewnętrznych częściach odzieży (podszewce), błędy na spodzie daszka przy nakryciach głowy.W dalszym ciągu wyszczególnione są błędy, przy których wolno zali­czyć odzież do gatunku II (błędy wykonania), do gatunku III (ważniejsze błędy wykonania i tkaniny). Wreszcie podaje, jakie błędy zmuszają do zaliczenia produkcji do braków. Są to: plamy widoczne, różnice koloru w elementach widocznych i niewidocznych, przypalenia — wierzchu, podszewki, dziury nie zacerowane widoczne i niewidoczne w wierzchu i w pod­szewce, brak dziurek, ściągaczy itp., strzępiące się brzegi przodów, kołnierza, niewłaściwe połączenie szwów łokciowych, ramieniowych i in. (nad­mierne wdanie lub rozciągnięcie), włos w różnych kierunkach (całość lub elementy), odnosi się do nakryć głowy, wyroby lniane lub bawełniane ze źle barwionych tkanin, niedopasowanie wielkości w ubiorach składających się z dwu części, zdeformowania (tkaniny wyciągnięte po wątku do 6%).Dalszy ciąg III części podaje, że gotowe wyroby w zależności od pra­widłowego ich wykonania i znajdujących się w nich błędów tkackich pod­legają klasyfikacji do podanych wyżej trzech gatunków I, II i III. Zgodnie z wzorami zatwierdzonymi (modelem, warunkami technicznymi i jakościo­wymi) wyroby powinny się harmonijnie układać na manekinie, mieć sy­metrycznie rozłożone stębny, po obu stronach prawidłowy kierunek biegu nitek osnowy oraz powinny być wyprasowane bez rozciągnięć i wyświę­ceń, zaś wymiary długości i szerokości jednej i drugiej połowy powinny odpowiadać wymiarom podanym w tabeli wymiarów.IV część podaje zasady odbioru. Odbiór odbywa się pojedynczo, wyrób zakłada się na manekin i ogląda w normalnym dobrym oświetleniu, następnie wymierza się miejsca podane w tabeli wymiarów.W końcowym rozdziale podano w uzupełnieniu, jak należy przeklasy­fikować wyroby, jeśli np. góra ubioru (żakiet czy marynarka) zostanie zaliczona do niższego gatunku niż dół ubioru. Zasada jest taka, że obniża się cenę tylko na tę część garderoby, która otrzymała niższy gatunek. Tak samo postępuje się z dodatkami, które łatwo można odpruć. Błędy podszewki nie obniżają klasy wyrobów gotowych. W wypadkach gdy pod­szewka nie nadaje się, należy żądać wymiany podszewki.Brakarz wyrobów gotowych musi tę instrukcję-normę znać dokładnie, gdyż jest to pierwsza i najważniejsza podstawa jego pracy. Aby mógł dobrze swoją pracę wypełniać, powinien mieć odpowiednio przygotowane stanowisko pracy. Przede wszystkim musi pracować w spo­koju i mieć wystarczającą przestrzeń do dobrego obejrzenia wyrobu goto­wego, oświetloną prawidłowo i wyposażoną we wszystkie niezbędne po­moce. Na to wyposażenie składa się duży stół z miejscem do oglądania wyrobu rozłożonego, miejscem do wypełniania dokumentacji i przybijania pieczątek (uwaga na tusz do poduszek, który może splamić wyroby goto­we), musi być miejsce na manekiny odpowiednich wielkości (takich wy­miarów, jakie są aktualnie produkowane) oraz gablota z modelem, który ułatwia rozpoznanie wszelkich nieprawidłowości wykonania. Do pozosta­łego wyposażenia należą taśmy centymetrowe, które powinny być często sprawdzane, teczka techniczna z tabelą wymiarów, kreda, tusz do pieczą­tek i pieczątka.Każdy brakarz ma swoją własną pieczątkę opatrzoną swoim numerem. Fieczątka wskazuje, który z brakarzy odpowiada za przyjętą produkcję.Aparat kontroli technicznej podlega bezpośrednio dyrektorowi naczel­nemu. Dzięki temu brakarze, chociaż pracują w działach produkcyjnych i mają wpływ na jakość produkcji, jako niezależni od głównego inżyniera i od pionu produkcji, mają zupełną swobodę oceny wykonywanej pro­dukcji. Każdy stopień kontroli ma pieczątki innego kształtu, aby łatwo było rozpoznać, który stopień zakwalifikował produkcję (rys. 16.1).Ostatnim zadaniem działu kontroli technicznej jest okresowe analizo­wanie na podstawie prowadzonej dokumentacji działu, faktycznego stanu jakości na wszystkich odcinkach pracy działu. Analizę taką opracowuje się na podstawie tabel zbiorczych wypełnionych wg prowadzonej na bie­żąco dokumentacji. Krótka analiza opisowa powinna orientować kierow­nictwo zakładu w następujących zagadnieniach: jaki jest procentowy stosunek jednostek przeklasyfikowanych na wnio­sek towaroznawców z handlu do ilości sprzedanej i co było powodem przeklasyfikowania? ile jednostek zareklamowano lub jaki jest procent odzieży poprawionej w handlu (punkty usługowe w sklepach z odzieżą), jakie występowały błędy i co było ich przyczyną? jaki ma wpływ zawartość wilgoci w tkaninach na jakość produkcji, jakie tkaniny nie stwarzają trudności przy przerobie na odzież, jakie i dlaczego błędy poprawione przez prasowanie tylko czasowo ulegają poprawie? jaki otrzymano procent tkanin niższego gatunku i jaki procent z tej tkaniny wyprodukowano gotowych wyrobów w jakości I, II i III? jaki zespół ma poważne zaniżenie jakości i gatunkowości oraz co było przyczyną? Po opracowaniu takich danych dział kontroli technicznej może wpłynąć na kierownictwo zakładu, aby zlikwidowało ujawnione niedociągnięcia, a zatem przyczynić się do zmniejszenia strat wynikłych z niskiej jakości produkcji.

Historia Mazowsza | Ranking jednostek naukowych

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.