Odzież - DZIURKARKA ODZIEŻOWA

Dziurki odzieżowe wykonuje się w tkaninach wełnianych i wełnopo-dobnych, złożonych podwójnie i zwykle podłożonych płótnem. Dziurki odzieżowe mają brzeg wzmocniony dodatkową grubą nitką, dzierganie jest również wzmocnione brzegiem (nitka podwójnie okręcona tworzy na brzegu wyraźne perełki). Rygielkiem jest zamocowana tylko jedna strona dziurki, z drugiej znajduje się zwykle okrągłe oczko, w którym powinien się zmieścić słupek guzika.Taki kształt dziurki odzieżowej, jak i sposób jej wykonania, wymagał specjalnego rozwiązania konstrukcji maszyny dziurkarki odzieżowej (rysunek 13.11). W cyklu jej pracy można wyodrębnić następujące etapy: zamocowanie tkaniny w uchwycie; przecinanie dziurki i rozszerzanie przecięcia; obrzucanie dziurki, składające się z czterech etapów: obrzucanie prawej strony dziurki, obrzucanie oczka, obrzucanie lewej strony dziurki, zaryglowanie dziurki; zahamowanie igły w punkcie górnym; odcięcie nitek i otwarcie zacisków.W celu uzyskania ściegu zbliżonego do dziergania ręcznego, zastoso­wano w dziurkarce odzieżowej ścieg dwunitkowy łańcuszkowy zygzakowy z trzecią nitką jako „prętem" wzmacniającym dziurkę. Szczegół ten wpły­nął zasadniczo na budowę chwytacza. Ścieg ten tworzy się w ten sposób, że u góry brzegu dziurki zygzakowato rozmieszcza się pojedyncza nitka igły, u dołu zaś brzeg obrzuca się pętlami nitki chwytacza i nitki igły. Na skraju przecięcia rozmieszczają się węzełki tworzone przez przeple-cenie nitek igły z nitkami chwytacza. W ten sposób na brzegu dziurki tworzy się szew o efektownym paciorkowym wzorze. Ponieważ perełkowy wzór ściegu tworzy się u dołu, tkaninę do wyszywania dziurki układa się prawą stroną w dół.Zastosowanie maszyny dziurkarki odzieżowej jest powszechne w pro­dukcji odzieży ciężkiej (płaszcze, ubrania, kostiumy). Jej stosowanie przy­czynia się do estetycznego wyglądu produkowanej odzieży i bardzo skraca cykl produkcyjny.Budowa maszyny dziurkarki odzieżowej (automat) Maszyna dziurkarka odzieżowa zbliżona jest wyglądem do maszyny stębnówki ciężkiej. Nie jest wpuszczana w płytę stołu. Ustawiona jest na stole poprzecznie, czołem do pracującego.Praca maszyny (jej cykl produkcyjny) uzależniona jest od głównej krzywki sterującej. W czasie jednego pełnego obrotu krzywki maszyna wyszywa jedną dziurkę. W pracy maszyny dziurkarki odzieżowej cha­rakterystyczne jest obrzucanie oczka dziurki, w tym bowiem momencie następuje stopniowy obrót o 180° igielnicy i głowicy chwytaczy.Rozpatrując budowę dziurkarki odzieżowej należy zwrócić uwagę na następujące mechanizmy, współpracujące ze sobą przy wyszywaniu dziurki: mechanizm posuwu tkaniny, mechanizm przecinania dziurki, mechanizmy wyszywne: igły i chwytaczy.Pozostałe mechanizmy: zatrzymania igły w najwyższym punkcie i me­chanizm obcinania nitek są skonstruowane podobnie jak w dziurkarce bieliźnianej.Mechanizm posuwu tkaniny tworzy automatyczny zacisk składający się z dwu oddzielnych płytek i dwu oddzielnych przycisków, umocowa­nych na dwu łukowatych dźwigienkach. Powierzchnie stopek i płytek są nacięte w drobną kratkę, w celu lepszego trzymania tkaniny. Me­chanizm posuwu w czasie pracy maszyny wykonuje ruchy wzdłuż­ne, równoległe do płyty maszyny.Mechanizm przecinania dziurki składa się ze stalowe­go noża, umieszczonego zwykle pod płytą maszyny, i z kowadeł­ka, wykonanego z miękkiego me­talu (mosiądz), umieszczonego na dźwigni znajdującej się nad płytą maszyny. Przecinanie dziurki od­bywa się przed jej obrzuceniem. Po przecięciu tkanina zostaje lek­ko rozsunięta do obrzucania. Za­ciski rozsuwa wracająca do góry dźwignia z kowadełkiem. Nóż jest częścią stałą o maksymalnej dłu­gości, natomiast kowadełko jest częścią wymienną i od jego długości zależy długość przecięcia dziurki.Mechanizm igielnicy. W dziurkarce odzieżowej igła wykonuje ruchy: pionowe, poziome i obraca się o 180° wokół swojej osi. Mechanizm ruchu igielnicy po linii pionowej jest podobny do tego mechanizmu w maszy­nach stębnówkach. Istnieje również podobieństwo w budowie mechanizmu przekazującego igle ruchy poziome w poprzek brzegu dziurkarki z takim mechanizmem maszyn zyg-zak. Charakterystyczną właściwością tej części mechanizmu jest możliwość przemieszczania igły w kierunku poziomym, zarówno w poprzek płyty maszyny przy obrzucaniu prostych odcinków dziurki, jak i wzdłuż płyty, i w innych kierunkach przy obrabianiu oczka dziurki.Oryginalny jest mechanizm obrotu igielnicy, pracujący zarówno pod­czas obrabiania dziurki, jak i w czasie biegu jałowego, w celu nadania częściom położenia wyjściowego. Mechanizm obrotu igły przekazuje swoje ruchy nie tylko całemu mechanizmowi igły, ale także obsadzie chwytaczy. Zapewnia to jednoczesny i synchroniczny obrót igły i chwytaczy, co jest konieczne dla normalnej współpracy tych mechanizmów.Igielnica ma kształt rurki, przez wnętrze której prowadzi się nić do igły. Ten sposób prowadzenia nici jest konieczny ze względu na obroty igielnicy; zapobiega okręcaniu się nici wokół igielnicy.Dziurkarka odzieżowa ma dwa chwytacze i dwa rozszerzacze, które współpracują z igłą w wykonywaniu ściegu (rys. 13.13). Chwytacze i roz­szerzacze osadzone są na specjalnej obsadzie (głowicy), która w czasie wyszywania oczka dziurki obraca się wraz z nimi o 180°. Chwytacze mają kształt małych widełek, nie ma w nich miejsca na szpulkę z nicią dolną. Nić dolną prowadzi się wprost z dużej szpulki, umieszczonej na wierzchu maszyny na specjalnym pręcie. Nić przechodzi od dołu przez obsadę chwy­taczy i nawlekana jest do lewego chwytacza. Ruch obrotowy igielnicy i chwytaczom nadaje zębatka umieszczona na wałku rozrządczym.

słownik języka greckiego | Wrocław angielski | Wrocław angielski | Wrocław angielski | Wrocław angielski | magazyn wynajem

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.