Odzież - BEZRESZTKOWY ROZKRÓJ TKANIN

Normowanie tkaniny zapobiega stratom tkaniny przy projektowaniu układów szablonów. Drugim ważnym sposobem oszczędzania tkaniny jest umiejętny i oszczędny rozkrój. Tkaniny przysyłane są do zakładów odzie­żowych w dużych belach. Prawie każda bela ma inną długość, poza tym w niektórych belach tkanina ma skazy i błędy, czasem bela na całej swej długości ma różne szerokości. Te wszystkie mankamenty stwarzają duże trudności przy rozkroju.Przez racjonalny rozkrój tkanin rozumie się taki rozkrój, przy którym ze sztuki tkaniny (beli) nie pozostają resztki, czyli takie od­cinki tkaniny, z których nie można wykroić nawet najmniejszego R/W. Nie może również przybywać odpadów zewnętrznych, wynikających z nie­równomiernej szerokości tkaniny użytej do warstwowania. Wszystkie tego rodzaju straty zwiększają koszty wytwarzania danego artykułu.Resztki, czyli odcinki tkanin z brzegami fabrycznymi, sprzedaje się po niższej cenie, niż płaciło się za tę tkaninę w fabryce. Dla tkanin weł­nianych górną granicą długości resztki jest 2,59 m, a dolną 15 cm. Wszyst­kie odcinki tkaniny poniżej 15 cm długości nazywane są ścinkami. Resztki mogą być racjonalne i nieracjonalne. Racjonalne resztki to takie, z których można wykroić całkowicie wszystkie części jakiejś naj­mniejszej produkowanej przez zakład sztuki odzieży. Czasami zakład pro­dukuje z tych samych tkanin odzież dla dorosłych i dla dzieci, wtedy resztką racjonalną będzie każda resztka, z której można wykroić całość jednej najmniejszej sztuki odzieży dla dziecka. Wszystkie inne resztki to resztki nieracjonalne.Resztki powstają przy krojeniu, jeżeli metraż sztuki tkaniny nie jest wielokrotnością ustalonej normy długości układów szablonów. Często zda­rza się, że w sztuce są skazy i uszkodzenia, które jako niedopuszczalne w gotowej odzieży trzeba wyciąć. Tego rodzaju wypadki przyczyniają się do powstawania większych możliwości wytworzenia resztek przy rozkroju tkaniny. Znane są różne systemy racjonalnego rozkroju: rozkrój oparty na opracowanej dyspozycji nakładów, rozkrój przez bezpośrednie dysponowanie tkaniną w trakcie jej na­kładania, przy pomocy stosowania układów sekcyjnych, przy pomocy układów z wydzielonymi w osobną sekcję wykrojami, takimi jak spody kołnierzy, mankiety, paski itp.

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.