Odzież - ROZWÓJ PRODUKCJI ODZIEŻY W POLSCE

W Polsce odzież jest wytwarzana w branży odzieżowej w 3 sekto­rach: w państwowych zakładach przemysłowych (produkcja przemysłowa), w spółdzielczych zakładach przemysłowych i spółdzielczych punktach usługowych (produkcja przemysłowa i usługowa), w prywatnych warsztatach rzemieślniczych (produkcja usługowa).O przemyśle odzieżowym w Polsce można mówić dopiero od roku 1945, ponieważ w okresie międzywojennym nie było przemysłu odzieżowego w dzisiejszym znaczeniu. Przeważającą część konfekcji wytwarzano cha­łupniczo. Systemem tym produkowano zarówno odzież tanią o niskiej ja­kości dla najbiedniejszych, jak i bieliznę, a częściowo i mundury dla woj­ska i pracowników kolei. Z metod produkcji przemysłowej stosowano tu często tylko centralne krojenie elementów odzieży i odbiór techniczny gotowych sztuk, a całość wykonywana była indywidualnie lub w małych kilkunastoosobowych grupach przez chałupników. Często między nakładcą a chałupnikiem występował pośrednik, którego zarobki zmniejszały auto­matycznie zarobek bezpośredniego wytwórcy — chałupnika. Ośrodkami tego typu produkcji były Brzeziny koło Łodzi i Tarnów.Niektóre z większych zakładów wytwarzające odzież chałupniczo lub w małych warsztatach rzemieślniczych starały się organizować pracę me­todą taśmową z minimalnym podziałem pracy — wprowadzając specjali­zację pracowników. Istniała również specjalizacja asortymentów i zakła­dów. Wytwarzano bieliznę, konfekcję damską, męską, młodzieżową itp.W czasie okupacji usunięto z przedsiębiorstw polskich właścicieli i przekazano zakłady firmom niemieckim. Rozwijały się one szybko wy­korzystując pracę bezpłatnych robotników i dysponując maszynami i urzą­dzeniami z wielu krajów Europy. Stosowano w nich metody produkcji i systemy pracy przemysłowej. Obsługiwały wojsko szyjąc mundury, bie­liznę i naprawiając bieliznę starą.Po okupacji zakłady odzieżowe były uruchamiane żywiołowo. Urucha­miali je przeważnie robotnicy pracujący tam w czasie okupacji. Produkcja zakładów przejętych przez państwo bezpośrednio po okupacji zaspokajała wyłącznie potrzeby armii, dopiero z czasem zaczęto wytwarzać odzież dla innych instytucji i dla ludności cywilnej. Ilość zakładów, które w stanie dużego zdewastowania odzyskaliśmy po okupacji, zwiększała się z każdym rokiem. Dokonywano inwestycji w starych budynkach, budowano nowe zakłady, sprowadzano nowe urządzenia i maszyny, szkolono ludzi.Przemysł odzieżowy dokonał wielu zmian w zakresie uprządkowania i uproszczenia technologii, usprawnienia organizacji produkcji i mechani­zacji prac ręcznych, wynikiem czego było zwiększenie produkcji. Obecnie o ubiór naszego obywatela troszczy się już nie kilka, lecz kilkadziesiąt no­wocześnie wyposażonych zakładów odzieżowych, znajdujących się na te­renie całego kraju.

Programowanie i biologia | życiorys | TFLS język angielski nauka | Dygestorium | panattoni park | Prologis | dj na wesele | szkoły językowe Wrocław

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.