Odzież - OPRACOWANIE NORMY ZUŻYCIA SUROWCA OBLICZANIE POWIERZCHNI SZABLONÓW

Wstępnym etapem przy opracowaniu normy zużycia tkaniny jest obli­czenie powierzchni poszczególnych kompletów szablonów. Wielkość po­wierzchni szablonów wpływa w głównej mierze na zużycie surowca. Po­wierzchnię szablonu (formy nieregularnej) jest dość trudno obliczyć. Trze­ba znaleźć taką metodę, która dawałaby dobre wyniki przy najmniejszym zużyciu czasu. Znane są następujące metody obliczania powierzchni sza­blonów: metoda geometryczna, metoda planimetryczna, metoda wyważania, metoda elektronowa.Metoda geometryczna Metoda geometryczna obliczania powierzchni szablonów polega na tym, że każdy szablon dzieli się na figury geometryczne (najwygodniej na trójkąty) i, wymierzając długość podstawy i wysokość, oblicza się ich po­wierzchnie, a następne dodaje otrzymane wyniki. W ten sposób otrzy­muje się powierzchnię pojedynczego szablonu (rys. 11.1). Obliczenie po­wierzchni wszystkich kompletów szablonów na zaplanowane rozmiaro-wzrosty przy stonowaniu tej metody wymaga bardzo dużo czasu ł.Do mechanicznego obliczania wielkości powierzchni szablonów stosuje się przyrząd zwany planimetrem.Planimetr składa się z ramienia ustalającego (bieguno­wego), ramienia wodzącego i aparatu pomiarowego. Jeden ko­niec ramienia ustalającego zakończony jest trzpieniem umieszczonym w ciężarze w kształcie walca, zwanym biegunem. Dolna część tego walca posiada ostry, cienki, krótki bolec. Biegun ustawia się w pobliżu mierzonej powierzchni, bolec ustala pozycję ciężaru i nie pozwala na mimowolne przesunięcie w czasie dokonywania pomiarów. Drugi koniec ramienia ustałającego ma również zakończenie w formie trzpienia. Zakończenie to służy jako połączenie ruchome z drugim ramieniem. Trzpień wkłada się w od­powiednio wydrążony otwór (mufa), zrobiony w części mierzącej apa­ratu.Część mierząca jest zamocowana na lewym końcu ramienia mierzącego (wodzącego) i ma kształt prostokątnego pudełka. Pod jego spodem znajdują się dwa kółeczka, jedno z nich — kółko całkujące — w miarę poruszania sztabką mierzącą porusza elementy mierzące. Skale umieszczone na wierzchu aparatu mierzącego pozwalają odczytać wyniki pomiaru.Drugi koniec ramienia mierzącego zakończony jest ruchomo z nim połączonym uchwytem. Uchwyt ma u dołu ostry koniec. Tym końcem, trzymając za uchwyt, obwodzi się kontur powierzchni mierzonej. Aparat można nastawiać na mierzenie w jednostkach naturalnej wielkości albo w skali. W tym celu na powierzchni aparatu mierzącego znajduje się do­datkowa skala, za pomocą której nastawia się odpowiednio długość ra­mienia mierzącego.Skala do odczytania wielkości mierzonej powierzchni składa się z okrągłej tarczy, na której wskazówka pokazuje wielkości do odczytania, i ze skali bębnowej z noniuszem. Pierwszą cyfrę pomiaru odczytuje się z okrągłej tarczy, drugą i trzecią ze skali bębnowej, czwartą z noniusza (są to części dziesiętne). Całość zapisu, o ile aparat nastawiony jest na mie­rzenie w jednostkach naturalnej wielkości, wskazuje ilość cm2 jaką za­wiera mierzona powierzchnia (rys. 11.3), np. odczyt z rysunku — 3487 oznacza 348,7 cm2.Przed przystąpieniem do pomiaru należy tak ułożyć wzajemne poło­żenie ramion, aby tworzyły kąt prosty. Mierzenie zaczyna się od nazna­czenia miejsca, z którego rozpocznie się obwodzenie konturu. W tym miej­scu stawia się igłę obwodzącą, odczytuje i zapisuje wartości z liczników, a następnie obwodzi kontur zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Po skoń­czeniu obwodzenia ponownie odczytuje się pomiary i zapisuje. Pomiar po­wtarza się po raz drugi, przestawiwszy uprzednio kąt prosty, jaki tworzą sztabki ramienia, na drugą stronę. Drugie obwodzenie konturu ma po­twierdzić ścisłość pomiaru albo służy do wniesienia poprawki do pierw­szego pomiaru.Metoda wyważania Trzeci sposób obliczania powierzchni szablonów opiera się na porów­naniu ciężaru powierzchni mierzonej z ciężarem 1 m* materiału, z któ­rego są wykonane szablony. Do pomiarów tego typu używa się cienkiej jawy lub bardzo zwartego kartonu. Karton powinien być możli­wie jednakowej grubości na całej swej powierzchni, ponieważ grubość kartonu i jego równomierność (jednakowa gramatura) mają decydujące znaczenie. Chodzi o to, aby ten sam ciężar odpowiadał zawsze tej samej powierzchni. Jeśli materiał na szablony będzie niejednakowej grubości, to tej samej wielkości figura będzie raz cięższa, raz lżejsza i wtedy pomiar powierzchni da nam błędne wyniki. Błędy w pomiarach nie powinny prze­kraczać 0,2 40,4%. Pomiarów należy dokonywać w tym samym dniu, papier bowiem bardzo łatwo chłonie wilgoć i w zależności od wilgotności otoczenia może ważyć więcej lub mniej.Pamiętając o tych dwu warunkach można przystąpić do mierzenia po­wierzchni.Wzory stosowane do obliczania powierzchni szablonów metodą wy -ważania./ Przebieg prac odciąć kawałek papieru (prostokątny), jeśli papier jest z dużej roli, albo wziąć tyle arkuszy, ile trzeba na odrysowanie kompletu szablonów jednego rozmiarówzrostu i odrysować na nim wszystkie szablony; zmierzyć długość i szerokość papieru i obliczyć jego powierzchnię; zważyć cały papier; mając ciężar papieru i jego powierzchnię obliczyć ciężar 1 m2; wyciąć szablony i zważyć je 1. Ciężar sprawdzić przez dodatkowe zwa­żenie ścinków (ciężar ścinków + ciężar szablonów = ciężar całego pa­pieru); mając ciężar 1 m2 papieru i ciężar szablonów, wyliczyć powierzchnię szablonów.Powierzchnię szablonów obliczamy do czwartego miejsca po przecinku, miejsce to odpowiada bowiem 1 cm2.W wyżej podany sposób oblicza się powierzchnię szablonów wszystkich rozmiarowzrostów występujących w danej procentówce (zamówieniu).W ZSRR stosowana jest metoda elektronowa obliczania powierzchni szablonów. Wymaga ona specjalnego aparatu, który, po wsunięciu do niego szablonu, oblicza powierzchnię i podaje wynik. W przemyśle skórzanym stosowane są specjalne maszyny do obliczania powierzchni skór, tak zwa­ne powierzchniarki, na których obliczenie powierzchni trwa kilka minut.

przedszkole warszawa mokotów | sklep komputerowy warszawa | szkoły językowe Lublin | Skuteczna nauka języka angielskiego w TFLS | kapitał ludzki

Wiadomości wstępne
Technologia zawiera ogół wiadomości o metodach, procesach, sposobach i środkach przeróbki i obróbki materiałów, w wyniku których materiały wyjściowe — surowce — przechodzą przeobrażenia, zmieniając wygląd, kształt i formę zewnętrzną. Technologia w szkole odzieżowej ma na celu zaznajomienie uczniów z teorią wytwarzania odzieży, która w połączeniu z praktyką pozwoli na przygotowanie wykwalifikowanych pracowników dla przemysłu odzieżo­wego, spółdzielczości i rzemiosła. Zadaniem tego przedmiotu jest zapoz­nanie uczniów z zasadami wykonywania odzieży damskiej lekkiej, z orga­nizacją pracy w zakładach odzieżowych, analizą figur ludzkich, z budową i zasadami działania maszyn szwalniczych oraz z nowymi osiągnięciami przemysłu odzieżowego.